Bölüm 5

Okuldan çıkmış yorgun bir şekilde eve doğru ilerlerken o gün felaketler yaşanacağından habersizdim.O gün proje için okulda kalmıştım. Neyseki yakında bitecekti.Abimi arayarak okuldan çıktığımı,eve doğru yürüdüğümü söyledim.Benden cips istemesi üzerine markete doğru yöneldim. Cips ile beraber birkaç atıştırmalık aldım ve kasaya doğru ilerledim.Kasada tanımadığım bir kasiyer vardı.Kara kaşlı,kara gözlü esmer bir çocuktu.Sanırım onu tanıyordum.Okulda görmüştüm ve arkadaşlarım ile onun çok yakışıklı olduğunu falan konuşmuştuk.O günden beri aklımın bir köşesinde idi.Ben bunları düşünürken çocuk aldıklarımı geçmişti ve bana bakıyordu.Bense toparlanıp kartla ödemeyi yaptım.Pos cihazı hata verip duruyordu.Belli ki yeniydi.Hızlıca müdahale ettim ve kartı çıkartıp tekrar taktım.Kısaca ödemeyi baştan aldım.Önceden bende bir mağzada çalışıyordum ve bu şeyin nasıl lanet bir cihaz olduğunu biliyordum.Ödeme onaylanınca gülümsedim.Çocuk ise bana bakarak somurtan yüzünü toparladı.”Kolay gelsin.”dedim neşeyle.O ise “Teşekkürler iyi günler.”diyerek başını salladı.Belli ki yorgundu.Sanırım okuldan sonra çalışıyordu.Bir zamanlar bende böyleydim.Aklıma gelince iç çektim ve eve doğru yürümeye devam ettim… Eve geldiğimde annemlerin kavga ettiğini duydum.Aslında öz çocukları değildim.Hastanede aniden annem ve babam ortadan kaybolmuş.O sırada şuanki annem kendi çocuğunu maalesef ki kaybetmiş.O sırada ben çıkmışım karşılarına.Gerekli belgeler vs derken onların çocuğu olmuşum.Aslında çoğu zaman neden gerçek ailemin beni bıraktığını ve kim olduklarını düşünürüm.Büyüdükçe içimdeki merak da artıyor açıkçası.İçeri geçtiğimde annem ve babamın klasik kavgaları olduğunu düşündüm.Atıştırmalıkları mutfağa bıraktım ve tam odama gidecekken salona uğrayıp tabletimi aldım. Salondan çıkmadan babamlara bakmaya başladım.Ardından babam belindeki silahı çıkarttı ve ilk anneme sonra kendisine birer el ateş etti.Çığlık attım.Gözümün önünde ikiside ölmüştü.Yada ölmüşler miydi.Annemin kan fışkıran kafasına ve ardından babamın göğsüne bakınca yaşamadıklarını anladım.Tüm vücudumu soğuk sardı.Ellerim titredi ve ayaklarım ise bedenimi daha fazla taşıyamadı.Yere yığıldım ve sürünerek önce annemin yanına gittim. Kafasını okşadıkça elim kana bulandı.Sonra babama gittim.Sadece elimi kalbine koydum.Bir ümit aradım.Ama herşey için çok geçti.Babamın elinden aldığım silahı titreyen ellerimle kavradım ve kafama doğrulttum.Tetiğe sonuna kadar bastım.O sırada kapıda donmuş bir şekilde bekleyen abimi farketmemiştim.Abim bana doğru koştu.Ama geç kalmıştı.Çünkü ben tetiğe çoktan basmıştım.Fakat ölmemiştim.Çünkü mermi yoktu.Dizlerimi çaresizce göğüsüme çektim.Saçlarımı yolup yüzümü tırmalamaya başladım.Abim ise beni sakinleştirmeye çalışıyordu.Bir yandan o da şok içindeydi.Hızla ayağa kalktı ve mutfağa gitti.Geldiğinde elinde birşey tutuyordu ancak ben ne olduğunu göremiyordum.Boynundan çıkarttığı kolyesini avcuma tutuşturdu.Ev2telefonunu aldı.112’yi aradı ve daha sonra bana dönerek bıçağı tam kalbine sapladı.Çok geçmeden gözlerim karardı,başım döndü ve ardından yavaşça bilincim kapandı… Gözümü açtığımda başımda duran hemşireye baktım.”İyi misiniz?” diye sordu.Bense hala olayları hatırlamaya çalışıyordum."İ-iyiyim teşekkürler.” dedim.Hiç beklemediğim bir cümle kurdu bana;”Aileniz dışarıda sizi bekliyor.”.Ani bir şok geçirdim.Yaşıyorlar mıydı?Ama ben bakmıştım.İkiside ölmüştü.Peki ya abim?O yaşıyor muydu?Aklımda binlerce soru varken hemşire “Birazdan yanınıza geleceklerdir.”dedi.Elimden sadece beklemek gelirdi.Zaten çok yorgun ve solgundum.Yaklaşık 5 dakika sonra içeriye orta yaşlı bir çift girdi.Yataktan doğrulmaya çalıştım.Uzun boylu beyefendi konuşmaya başladı.”Iıı, söze nasıl başlayacağımızı bilemiyorum ama galiba direkt söylemem gerekli.Biz senin gerçek ebeveynlerin olduğumuzu düşünüyoruz.Tabii bunu en iyi DNA testi belirler.Çok ümitlenmeni istemeyiz fakat ,öz geçmişin hakkında bilgi aldık.Bire bir olmasada bağlantılar var.En kısa zamanda bize saç teli örneğini verirsen gerekli işlemleri yapacağız.”dedi.Cümleyi sonuna kadar ağzım açık dinledim.Daha yeni ailemden 3 kişiyi kaybetmişken gerçek ailem ortaya çıkamazdı.Belkide yaşıyorlardı.En azından abim.Onun öldüğünden emin değildim.Çünkü bayılmıştım.O sırada odaya doktor girdi.”Biz kapıdayız en kısa sürede örneği getirirsen seviniriz.”dedi adam. Doktara döndüm ve “Ailem yaşıyor mu?”diye sordum.Doktor “Tabii az önce buradalardı.Geçici hafıza kaybı yaşıyor olabilirsiniz.Babanız Arif bey,Anneniz Efsun hanım.İkiside sizi kapıda bekliyor.Dediği anda anlamsızca gözlerine baktım.”Evde üvey ailem vardı.Silah vardı,bıçak vardı.Abim kendini bıçkladı.Babam önce anneme ateş etti sonra kendine.Onlar nerdeler.Bana iyi haber vermelisiniz!”dedim sesim titreyerek. Doktor Buray bey ise “Sanırım rüya gördünüz.Evinize geldiğimizde sadece yerde siz yatıyordunuz.Yerde halı bile yoktu.Sanırım temizlik yapıyordunuz ve kaydınız.Temizlik kovaları ve deterjanlar da oradaydı.İyice dinlenin.Sizin için en kısa zamanda bir psikiyatr ayarlayacağım.”dedi ve odadan çıktı.Rüya mıydı? O doğru mu söylüyordu?.Ama ben hatırlıyordum.Hepsi gözümün önünde tek tek gitmişti.Rüya olsa bile dışardakiler benim anne babam değildi.Kafayı yemek üzereyken kapı çaldı ve anne babam olduğu söylenen bay ve bayan içeri girdi.Hızlıca iki tel saç koparıp onlara uzattım.Hiçbirşey demeden elimdeki saçları alıp poşete koydular ve odadan çıktılar.Muhtemelen serumdan kaynaklı çok uykum vardı.Gözlerim kapanmadan başucumdaki saate baktım.Saat 15.32 idi.Yavaş yavaş gözlerim kapandı ve uyuya kaldım… BÖLÜM SONU ŞARKILAR- Aksel-Düşersem Kalkamam Manga-Dursun Zaman Melek Mosso-Yarım Kalan Sigara