Bölüm 15: Gizli
"Her şeyi bildiğinden emin olma çünkü bazı şeyler gizli kalmalıdır.."
Herman'dan
İki gün olmuştu o uyuyalı. Uyanmıyordu ve her izin alabildiğimde içeri girip onunla konuşmaya çalışıyordum. Hekimler beni zorla içeri sokuyorlardı hatta onları ikna etmek zordu. Benim dışımda Amia'da sürekli giriyordu odaya hatta benden daha fazla Catherina'nın yanına gittiğini düşünmeye başlamıştım.
Amia kapıyı açıp Catherina'nın tedavi gördüğü odadan çıkarken gülümsüyordu. Çatık kaşlarımla ona baktığımda beni yeni fark etmiş olmalı ki yüzündeki gülümsemeyi sildi ve ciddi bir surat ifadesine bürünerek konuştu.
"Hekimler, Catherina hakkında ne düşünüyorlar?" dediğinde bu sorunun cevabını bilmesi gerektiğini düşünüyordum.
"Geldiğimizde hayata tutunduğu için bütün yapılması gerekilenleri yaptılar. Aslında uyanması gerekiyordu ama bilinmeyen bir neden yüzünden uyanmadığını düşünüyorlar." dediğimde gülümsedi.
"Hekimler öyle diyorsa iyileşmesi yakındır o zaman." diyerek karşımda saygı selamını verip arkasını döndü ve gitti.
Dün Nestoya haber göndermiş ve en iyi hekimlerin gelmesini istemiştim.
Odanın kapısının önünde koydurttuğum sandalyeye oturdum, çenemi elime yaslayıp iki gündür izlediğim duvarı tekrar izlemeye başladım.
Gelen adım sesleri ile koridorun başına başımı çevirdiğimde Lord Kalen vardı. Kurumuş kanlar olan elimi çenemden çekip kurumuş kanlı kıyafetlerimle ayağa kalktım. İki gündür kapının önünden ayrılmadığım için kıyafet değiştirmeye fırsatım olmamıştı.
Kalen umursamaz bir şekilde bakıp normalde vermesi gereken saygı selamını vermeden odanın kapı kolunu tuttu.
"Giremezsin." diyerek kapı kolundaki elini çektim ve kapının önüne geçtim.
"Girebilirim." diyerek beni ittiğinde ensesinden tutup arka taraftan dizine tekme attığımda sinirli bir nefes vererek bana döndü ve yakamı tutarak duvara itti.
"Sen buranın prensi değilsin! BANA EMİR VEREMEZSİN!" diyerek bağırdığında üzerine yürüdüm ve yüzüne sert bir yumruk atıp konuştum.
"BEN BURANIN PRENSİ DEĞİLİM! BEN CATHERİNANIN TEK YAKINIYIM!" dediğimde kaşlarını çatarak bana doğru yürüdü ve gülerek konuştu.
"Onun hiç bir şeyi değilsin, sence ben kayıp prensesi önceden bulamayacak kadar aptal mıyım?" dedi fısıldayarak.
"Ne?"
"Kuzenimi öldürecek biri değilim. Bak, Catherina çok kırılgan bu yüzden yara alarak kendini güçlü düşünmeye çalışıyor. Ben Camella ve Catherina dan sonra Kral olma isteğimi yitirdim. Çünkü biliyorum ki bu krallığı ve sorunları sadece onlar düzeltebilir." dediğinde şaşırmıştım.
"Catherina'nın senin sandığından daha çok yakını var." dediğinde arkasından gelen Albert ve Dalbert ikizleri Kalenla beni ayırdı ve konuştular.
"Hey, sakin olun. O iyi olacaktır." diyen Albertti.
"Ayrıca annesi ve babası kadar güçlü olduğuna eminim." diyerek gülümseyen her zamanki gibi ciddi kalamayan Dalbertti.
Odanın kapısını açıp içeri girmelerini bekledim. Hepsi içeri girdiğinde kapıyı arkamızdan kapattım. Yatakta merhemler ve ilaçlar yüzünden uykuda olan Catherinaya yaklaşıp ona baktılar bir süre.
Dalbert konuşan ilk kişi oldu.
"Baksanıza doğum lekesi ne kadarda güzel. Benimde böyle bir doğum lekem olsa ne güzel olurdu." diyerek gülümsedi.
"Camellaya çok benziyor. Aynı onun gibi." diyen Kalendı, aramızda en çok Camellayı gören oydu.
Albert konuştu bu sefer.
"Amberly yakalandı mı?" dedi hepsinin gözü Catherinadaydı. Rahatsız olarak konuştum.
"Yakalanmadı. O ve Bella için elimden geleni yapıyorum." dediğimde sessiz kalarak sadece Catherinaya baktılar.
Bu durum rahatsız ediciydi.
"Hadi çıkın artık, yeter." dediğimde Dalbert dalgın bakışlarını bırakarak gülümsedi ve bana döndü.
"Kıskanmaya gerek yok, kuzenleriyiz biz" dediğinde gözlerimle dışarıyı işaret ettim.
Hepsi tek tek çıkınca son kez Catherinaya bakıp odadan çıktım.
"Leydiler, Catherinayı görmek isterlerse izin verme." diyen ve her zaman ciddi olan Alberta döndüm.
"Neden?"
"Onlara güvenmek zordur." dediğinde yeniden konuştum.
"Amia her gün bu odaya girip çıkıyor. Catherina ona güveniyordu." dediğimde kaşlarını çatan Kalen konuştu.
"Bir daha girmesin. Catherina son aile üyesi eğer ona bir şey olursa Krallık dağılır." dediğinde konuştum.
"Ne yaptığımı biliyorum. Merak etmeyin." dediğimde arkalarını dönüp gittiler.
Başım ağırmaya başlamıştı. Tekrar odaya girip Catherinayı kontrol ettikten sonra odanın kapısının önünde olan sandalyeye oturup ağrının geçmesini dileyerek anlımı ovdum.
Yeniden gelen adım sesleriyle ne kadar çok ziyaretçi olduğunu düşündüm.
Yazarın anlatımı.
Herman ayağa kalkarak gelen hekimleri karşıladı ve odaya geçirip Catherinaya bakmalarını istedi.
Genna, yani Golda ve Gloriyanın annesi süslü kıyafetleri ile elindeki yemek tepsisini taşıyarak uzun koridorları geçti ve yaşına rağmen olan genç görünümüyle gülümseyerek Catherinanın odasının önüne geldi.
Hekimler içeride kontroller yaparken çalan kapıya Herman bakmıştı.
Herman karşısındaki kadını bir süre düşünse de tanımadı.
"Prens Herman, ben Leydi Genna. Leydi Gloriya ve Goldanın annesiyim." diyen kadın gülümseyerek kızı Gloriya için en ideal olarak düşündüğü Hermana bakarken kıyafetlerinde gördüğü kanla yüzünü buruşturdu.
"Aslında Gloriya size yemek getirecekti ancak biliyorsunuz ki çok işi olan biridir kendisi." diyen kadını Herman bıkkınlıkla cevapladı.
"Tanımadığım birinin işi olması beni pek ilgilendirmiyor. Ayrıca yemek için teşekkürler ancak yemeyeceğim." diyerek kapıyı kapatacağı sırada kadın pes etmeyerek ayağını kapının arasına koyup Hermanın ağrıyan başını patlatacak kadar hızlı ve gereksiz konuşunca Herman gitmesi için elindeki yemeği alıp konuştu.
"Ailenize dair her şeyi anlatma sebebiniz nedir bilmem ama yemeği aldığıma göre giderseniz sevinirim." dediğinde kadın kovulduğunu anlayarak yüzünü düşürdü ve gitti.
Herman derin bir nefes verdikten sonra sabır dileyerek kapıyı kapattı ve hekimlerin yanına dönerek konuştu tabi elinde olan tepsiyi unutmuştu.
"Ne düşünüyorsunuz? Sizce ne zaman uyanır?" dediğinde hekimler korkuyla konuştu çünkü ilk defa kendi prensleriyle yüz yüze konuşuyorlardı.
"Kontroller uyanık olduğunu gösteriyor ancak birkaç kontrole göre uyumayı sağlayan bir bitkisel merhem burnuna sürülmüş." diyen hekim bir geri adım atıp başını eğdi.
Prens son duyduğu cümle ile duraksayıp gözlerini kapattı ve sinirle nefes verip hekimlere çıkmasını söyledi.
Hekimler çıkınca odada yalnız kalan Herman bağırdı.
"AMİA!!!" diyerek sinirle elini kısa saçlarından geçirdi ve bir kaç tutamını kopartmak istercesine çekti.
Amia kulağı çınlar gibi gülümsedi ve yaptığı planı uygulamak için gereken yere doğru koştu, daha planın sahibine rapor vermesi gerekiyordu.
Kuzen olan leydiler kahvaltıda fazlaca suskun ve sessizdi. Masada eksiklik vardı Bella, Amia ve Catherina eksikti. Bu eksiklik onları dağıtmıştı.
Golda hiç kaybolmayan iştahı ile yemek yerken Aissanın konuşmasıyla durdu.
"Riya krallığı, sınırdaki askerlerimizi öldürmeye başlamış. İki güne buraya yetişeceklerine eminim. Zaten halk başta kimse yok diye endişeliydi. Sonumuz geliyor galiba, iyi ye Golda." diyerek akan göz yaşlarını sildi ve yemek odasının kapısını çarparak orayı terk etti.
Golda endişeyle ayağa kalkıp ikizi Gloriyayı da kolundan tuttu ve ayağa kaldırdı.
"Hadi gidelim, Nestoya ancak yetişiriz. Kaçmamız lazım!" dediğinde Gloriya umutsuzca ona baktı.
"Yollarımız burada ayrılıyor ikizim. Ben burada kalacağım." diyen Gloriya yemek odasını terk etti.
Golda yerine tekrar oturunca sakince düşünmeye çalıştı. Ömrünü paylaştığı ikizini bırakmak istemiyordu ancak canı yansın da istemiyordu. Kararını vererek konuşmak için koşarak yemek odasından çıktı.
Herman, Amia için arama emri çıkartırken sınırlara asker gönderemiyordu çünkü krallığın başı o değildi. Ancak askerler zaten belirli olan bir sistem ile hareket ediyordu.
Amia herkesin ve her şeyin farkındaydı ve bu yüzden tarafını çoktan seçmişti. Aissayı planlarına eklemek için Hermanın gönderdiği askerlere gözükmemek adına saklanarak Aissanın odasına ilerledi. Amia sessizce kapıyı açtı ve şaşkınlıkla ona bakan Aissaya gülümseyerek yaklaştı.
"Benimle gel." dedi planları aklında bir bir sıralarken..