Bir grup bilim insanı gizli bir araştırma yürütüyordu. Amaçları basitti; sonuçları ise tehlikeliydi. İnsan DNA’sı ile hayvan DNA’sı birleştirildiğinde ortaya nasıl bir canlı çıkacağını görmek istiyorlardı. Etik, sınırlar ya da sonuçlar umurlarında değildi.
Deney için dört yetişkin seçildi. İki kadın, iki erkek. Kadınlara kedi DNA’sı, erkeklere köpek DNA’sı enjekte edildi.
İlk başta her şey planlandığı gibi ilerledi. Vücutlar uyum sağladı, genler kaynaştı, deney “başarılı” ilan edildi.
Sonra insan tarafı geri çekildi.
İçgüdüler öne çıktı.
Denekler arasında bağlar oluştu. Kısa süre sonra iki çocuk dünyaya geldi. Biri kızdı, biri erkek.
Doğdukları andan itibaren normal olmadıkları belliydi.
Kız çocuğun gözleri karanlıkta bile parlıyordu. Sessizdi ama bakışlarında meydan okuyan bir sertlik vardı. Erkek çocuk daha sakindi. İnsanlara yaklaşabiliyor, korktuğunda saklanmayı biliyordu.
Ama kız tehlikedeyse…
Erkek çocuk değişiyordu.
Bilim insanları bu değişimi inceleyemedi.
Çünkü deney sona erdi.
Laboratuvarda çıkan bir olayda – kimse tam olarak ne olduğunu bilmiyordu – dört bilim insanı da hayatını kaybetti. Dosyalar kapatıldı, kayıtlar mühürlendi.
Çocuklar devlete teslim edildi.
Ama bir hastaneye ya da yetimhaneye değil.