İrenin anlatımıyla..
12 saat sonra...
Oy başıııım!
Çok...ağrıyor.
Sanki biri balyozla beynime vurmuş gibi!
Gözlerimi açtığımda,karşımda annem ile Vera'nın ağlamaktan davula dönmüş gözlerini görmeyi bekliyordum,ama Gülbahar teyze'yi aynı şekilde görmeyi beklemiyordum!?
Bir dakika yaaa!?
Bana ne oldu kiiii?!
Ayyy hatrladııım!
En son beni kurtlardan kurtaran adamın kollarına bayılmıştım!
Annem endişeyle "İren,iyimisin kızım?"diye sordu,sağ elimi tutarken.
Vera'da kızarmış maviş gözleri ile "İkizim, iyimisin İren?"dedi.
Biraz cılız çıkan sesim ile "Merak etmeyin.İyiyim,hem ben bu yaşıma kadar kaç tane kriz atlatmışım.Bunu mu atlatmayacaktım?!"dedim zor da olsa gülümseyerek.
Vera ile annem rahatlarken,Gülbahar teyze sakince yanıma geldi.
"İren,iyisin değil mi?"
"Evet Gülbahar teyze.İyiyim.Merak etme.Hatta o kadar iyiyim ki,hemen ayağa kalkabilirim!"
Bu sözüm ile birlikte,ayağa kalkmaya çalıştım.
"Aaa İren!Ne yapıyorsun kızım?!Senin şimdi yatıp,dinlenmen lazım!"dedi annem,beni dikkatlice yatağa geri yatırırken.
Gülbahar teyze'de anneme destek olur gibi,"Evet İren.Sen iyileşene kadar,köşkümde misafirsin.Hatta annen ile ikiz kız kardeşin de misafirlerim!"dedi kararlı bir ses tonuyla.
Anlaşılan Alhan köşkünde yine zorunlu yatıya kalmıştım.
Hem de bu sefer annem ve Vera ile birlikte!
Tam bu sırada kapı açılıverdi.
Bulut ile kuzeni Ege, ellerinde birer demet zambak ile birlikte odaya girdiler.
Bulut güler yüzle"İren abla,çok geçmiş olsun!"diyerek,elindeki demeti bana uzattı.
"Yaaa Bulut,bunlar çok güzel.Teşekkür ederim."
Ege'de elindeki buketi bana uzatırken,"Geçmiş olsun İren abla.Daha iyimisin?"dedi nazikçe.
"Evet,Ege.Sorduğun için teşekkür ederim.Ve zambaklar için!"dedim gülümseyerek.
2 saat sonra...
Yazarın anlatımıyla
Beatrice gerçekten huzursuzdu.
Gülbahar 'da yanlış bir şeyler vardı.
Ama ne?
Bunu gidip,sormaya karar verdi.
Tam o sırada kaldığı misafir odasının kapısı tıklatıldı.
"Girin!"
Gülbahar çekingen bir şekilde,içeri girdiğinde.....artık bir şeylerin açıkça konuşma vakti gelmişti...
20.dakika sonra...
Beatrice sinirden elleri titriyerek,oturduğu beyaz tekli koltuk'tan hızla kalktı.
"Siz ne diyorsunuz,Gülbahar Hanım?!Ne demek,İren benim kızım?!"
Gülbahar derin bir nefes alarak"Bakın Bayan Romanovna,size her şeyi anlattım.İren...Benim Gülperim."
Beatrice ise donup kaldı....
İrenin ailesini aylarca aramış,ama bir türlü bulamamıştı.
Ama şimdi kızının gerçek annesi.... karşısında duruyordu!!
Titreyen sesi "Yani....İren gerçekten sizin kızınız mı?"diye sordu Beatrice.
Gülbahar gözyaşları içinde "Evet, benim kızım."dedi.
"Eğer onu bizden koparmaya çalışıyorsa-"
Gülbahar Beatrice'in sözünü telaşla kesti.
"Hayır,hayır hayır!Ben asla sizi kızımdan koparmayacağım!Benim öyle bir amacım yok!"
Beatrice derin bir iç çekti.
Bu kadını anlıyordu...
Çünkü kendiside bir anneydi.