Bölüm 1

Kayıp KediKasvetli bir sabah, Elif her zamanki gibi erkenden uyandı. Güneş henüz doğmamıştı ama Elif'in içindeki huzursuzluk onu yataktan kaldırmaya yetmişti. Pencereye yaklaştı ve dışarıyı seyretti. Gri binalar, loş sokak lambaları ve hafif bir yağmur çiseliyordu. Ama Elif'in dikkatini çeken bir şey vardı: Balkon boştu.Tüylü, tekir kedisi Mırmır yoktu.Elif'in kalbi hızla çarpmaya başladı. Mırmır, onun sessiz arkadaşı, neşesi ve evinin minik hakimiydi. Onu bulmak zorundaydı.Hemen giyindi ve aşağı indi. Annesi Ayşe Hanım, mutfakta kahve hazırlıyordu. Elif'in telaşlı halini görünce kaşlarını çattı."Ne oldu Elif? Bu saatte nereye?""Mırmır... Mırmır kaybolmuş anne!" Elif'in sesi titriyordu.Ayşe Hanım elindeki fincanı bıraktı ve telaşla Elif'e yaklaştı. "Nasıl olur? Dün gece yanımdaydı."Birlikte balkona çıktılar. Kapı kapalıydı. Mırmır'ın buradan düşmesi imkansızdı. Acaba gece bir şekilde kaçmış mıydı?Elif ve Ayşe Hanım hemen aramaya başladılar. Önce apartmanın çevresindeki bahçelere baktılar. Sonra sokaklara dağıldılar. Elif, her köşe başında "Mırmır!" diye sesleniyordu. Yağmur hafifçe şiddetlenmişti ve Elif'in umutları da yavaş yavaş tükeniyordu.Saatler geçti. Elif, komşulara sordu, bakkallara ilan bıraktı, hatta sosyal medyada kayıp ilanı paylaştı. Ama Mırmır'dan hiçbir haber yoktu.Akşam çökerken Elif, parkta bir banka oturdu. Üzgün ve çaresiz hissediyordu. Mırmır'sız bir hayatı hayal bile edemiyordu. Tam o sırada, uzaktan ince bir miyav sesi duydu.Elif, hızla sesin geldiği yöne doğru koştu. Parkın karanlık bir köşesinde, bir çalı dibinde minik bir gölge gördü. Kalbi umutla çarpmaya başladı."Mırmır?"Gölge hareketlendi ve zayıf bir miyav daha duyuldu. Elif, çalının arasına eğildi ve işte orada, ıslak ve titreyen Mırmır'ı gördü."Mırmır! Seni küçük yaramaz!" Elif, kedisine sıkıca sarıldı. Mırmır da sanki çok özlemiş gibi Elif'in boynuna sürtünüyordu.Elif, Mırmır'ı kucağına alarak hızla eve döndü. Ayşe Hanım, onları kapıda endişeyle bekliyordu. Mırmır'ı görünce o da çok sevindi.Sıcak bir banyo ve bolca mam