Herşey çok tuhaftı. Neler olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Sabah uyandığımda kıyafetlerim sırılsıklamdı ve ben eve nasıl geldiğimi de hatırlamıyordum. En son okulda Cesur ve David’in antrenmanını izliyordum. Sonrası yok.
Dersler bitince okuldan çıkıp kapının önünde David'i beklemeye başlamıştık. David'in futbol antrenmanı vardı. Bitmesine ise yarım saat kalmıştı. Biz onu beklerken önümüzde siyah bir araba durdu. İkimizde birbirimize bakıp çaktırmadan çantamızdaki biber gazını çıkartmıştık. Tam biber gazını sıkacaktık ki arabadan inenler ile olduğumuz yerde donakaldık. İlk kendine gelen Karen oldu.
"Anne! Baba! Siz ne zaman geldiniz? Daha bir hafta vardı." Çok erken gelmişlerdi. Kötü bir şey mi oldu acaba."Evet tatlım bir hafta vardı ama işimiz biraz erken bitti. Bizde gelip sürpriz yapalım dedik."
"Anladım sizi çok özledim iyi ki geldiniz." Diyerek anne ve babasına koşup sarıldı. Ben ise öylece onları izliyordum. Çok güzel bir aileydi. "Bizde seni özledik canım." Onlarda kızlarına sıkıca sarılmıştı. Mirda abla ise en sonunda beni fark etmişti.
"Sen niye orada durmuşsun Arya. Yanımıza gel tatlım, seni de çok özledik." Onları izlemekten vazgeçip yanlarına gittim ve bende onlara sıkıca sarıldım. İşte benim mükemmel ailem. "Bende sizi özledim." Gerçekten çok özlemiştim onları. Sarılma faslı bitince bizi arabaya bindirip eve götürmüşlerdi. Ee haliyle yetimhaneye de gidememiştik.
Eve giderken David'e de haber vermiştik. Boşuna bizi beklemesin diye. Eve geldiğimizde ise her yer de koliler vardı. Bizde hepsini açıp yerlerine yerleştirmeye başladık. Daha sonra işimiz bitince beraber yemek hazırlayıp masaya oturduk. Çok güzel yemekler vardı. Daha fazla dayanamayıp yemeğe dalmıştık. Yemek yerken sohbet etmeyi de ihmal etmiyorduk. "Gerçekten mi? Bu harika bir haber."
"Evet tatlım işimiz harika ilerliyor." Mirda abla ile Daniel abi hiç bir zaman yerlerinde duramazdı. Sürekli çalışıyorlardı. Ve bize de sürekli hediyeler gönderiyorlardı. "Şirketler gittikçe büyüyor ve bu bizim için muhteşem bir şey." Bende bundan bahsediyordum işte. O işi yükseltene kadar çok çapa sarf ediyorlardı. "Senin adına çok sevindim Daniel abi bu senin hayalindi. Ve şimdi gerçek oldu." Yemekleri yedikten sonra sofrayı toparlayıp film izlemek için salona geçtik. Komedi filmi seçip izlemeye başladık. İşte bu benim hayatım sade ve huzur dolu, öz ailem olmasalar da onlar benim her şeyimdi. Mirda abla bana annelik yaptı ve ben onu annem yerine koydum. Daniel abi bana babalık yaptı ve ben onu babam yerine koydum. Karen o ise bana hep ablalık yaptı. Benden bir yaş büyük ama olsun ben onu hiç olmamış bir ablam yerine koydum, belki de bir ablam vardır ama ben bunu bilmiyorum. Öz ailemin de hayatta olup olmadıklarını bilmiyorum. Ama olsun Karen ve ailesi benimde ailem oldu. Beni alıp onlar büyüttü. Onlar benim ailem.