O Gizem e göre sıkıntılı baskıcı tuhaf ve sadist ailesinden kurtulmasının yıl dönümü olduğu için Gizem ayrı bir mutluydu çünkü sadece özgür bir kuştu artık kanatları gök yüzünde özgürce süzülen bir serçe gibi evi bir hayli küçük ve dağınıktı toplamaya ihtiyacı da yoktu bir yıldır sonunda onu teftiş etmeyen gözler olmadan yaşıyordu ve evin dağınık olması onun düzeni haline gelmişti. Kıyafetlerini hızlı bir şekilde giyinirken tek umudu derse geç kalamamaktı içeri girince o suratsız kadının ona bakışını hayal ettikçe üzerinde yeşeren öfke kalbinden beynine kadar yavaşça çıkan bir kaynama gibiydi çok sık şekilde
- Bana kalsa o moruk cadıyı öldürdüm.
Diyordu ama o gün tahmin edildiği gibi sıradan bir gün olmaya Gizem in derse zamanında yetişmesi kadar uzak bir ihtimaldi ilk tuhaflığı sokağa çıktığında fark etti saat sabah 10.30 olmasına rağmen okula kadar bırak açık dükkan yada insanı sokakta tek bir hayvan yada berrak mavi gök yüzünde uçan tek bir kuş bile görmemişti boğaz kıyısında yürürken sesleri ile kulak tırmalayan martılar bile yoktu Gece okula vardığında sonunda bir insan göreceği için heyecanlı olsa bile yerde parçalanmış defterler ve okul kitapları dışında başka hiç bir şey yoktu artık iyice korkmuştu sanki koskoca İstanbul da bir tek kendisi kalmıştı okulun içi boş sanki birileri bir şeyler aramış gibi kapağı olan her şey açıktı dolaplar çekmeceler havalandırma kapakları ettarafa baktıkça insanın ruhundan parçalar yavaşça boşlukta diğer tüm insanlar gibi ortadan kayboluyordu tüm gün sokaklarda dolaştı aklına gelen herkesi aradı artık delirmek üzereydi evine geri dönerken kendi kendini ısırdı belkide hala rüyaydı ama hayır acı net ve sıcaktı bir rüya değildi bellkide bir piskoz du. Hayır kendinde olduğundan emindi evine yaklaştıkça kapının arkasından gelen hafif kıkırdama seslerini duyduğunda resmen içinde yanan ateşe su serpilmiş gibiydi aralık kapıdan içeri girerken
-Belki de bir çeşit şakaydı
Kendi kendine bahaneler uydururken içeri attığı adım ile birlikte içine serpilen su sanki benzinmiş gibi ateşi harlamıştı içeride onlarca insan hayvan cesedi vardı hepsi ya duvarlara ya yerlere çivilenmiş yüzlerinde korkunç bir gülümseme ve açık gözleri ile sanki hareket ettikçe Gizem izliyorlardı evden çıkmak istedi ama kapı büyük bir gürültü ille suratına kapandı kapıya kollarından ve ayaklarından çivilenmiş olan en yakın arkadaşı ve onun korkunç gülümseyen kanlı yüzü ile yüz yüze gelince geriye düştü o kadar korkmuştu ki çığlık bile atamıyordu nereye adım atsa nereye dokunsa bir et parçasına temas ediyordu tuhaf bir şekilde sanki bedenler gözleri ile ona odasını tarif işaret ediyordu gözler hiç kapanmadan onun üzerine odaklıyken yavaşça yürüdü odasında kendi yatağında beyaz çarşafın altında biri yatıyordu ve etrafında o kadar çok beden vardı ki oda tamamen doluydu tavan yerler duvarlar bedenler bir duvar gibi yatağın etrafını kaplıyor başka adım atacak bir yer bile yoktu artık bedenler ona değil yatakta yatan kişiye bakıyor. Gizem korkarak yaklaşıyordu elli titrerken çarşafı çektiği anda kendisini görmesi bir oldu açık beyaz gözler morarmaya başlamış bir ten aynı ama ağzından siyah bir sıvının aktığı gülümseme ile orada duruyordu Gizemin nabzı o kadar hızlanmıştı ki kalp atışı o sesiz şehirde kolayca duyulabilirdi bağırmak istiyordu ama ağzı sanki ipler ile dikilmiş gibiydi dudakları bir birine kilitlenmişti acıyı sonuna kadar his ediyordu ama elimden bir şey gelmiyordu tam o sırada biri kafasının yanına vurmuş gibi bir acı his eder...
