(2008.06.23)
"Efil,biz şimdi gerçekten de kazandık mı?" Alperin cümlesiyle kafamı ona çevirip içten bir gülümseme kattım dudaklarıma"Evet,biz gerçekten kazandık."
bugün ilkokulumun son günüydü.
Kazanmayı hedeflemiştim ve öyle de oldu.İki dostum var Alper ve Simge onları seviyordum hemde çok.Tören kutlama derken zaman akıp geçti.Okulumuzun 4.sınıflarından ilk 3'e gireni Antalya Sarmaşık Ortaokuluna göndericeklerdi.
Ben 1. Simge 2. Alper de 3. Olmuştu.Onlardan ayrı kalmamak için onları derslerine yoğunlaştırdım dönem boyunca ve bu bizim ayrı kalmamamız içindi,arkadaşlağımız dağılmasın.Kürsiye çıktık madalya,selfika derken saat 14.00 olmuştu.
Üçümüz yanyana elimizde kağıt boynumuzda madalyalarla yürürken aniden Alper durdu ve "Eve illâ gitmek zorunda mıyız?" ardından Simge "Alper lütfen başka yer de kalcağımızı söyleme."
"Başka seçeneğimiz yok arkadaşlar lütfen yürüyelim ve bitsin bu işkence." Yürümeye devam ettik.Üçümüzün aklından aynı şeyler geçiyordu.Her eve gitmek için bir adım atınca bataklığa daha fazla batıyorduk.Her geçen gün vücudumuz değilde ruhumuz büyüyordu.Tek sahip olduğum 2 kişi vardı.Onlarıda ne pahasına olursa olsun sevicektim.
