Mira, ertesi sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey düğün değildi.
Aras’tı.
Daha doğrusu, hiç tanımadığı bir adamla evlenecek olmasıydı.
Perdeleri açtığında gökyüzü griydi. Gece yağan yağmur durmuş, sokaklar hâlâ ıslaktı. Mira pencerenin önünde birkaç dakika sessizce durdu.
Kapısı çalındı.
“Mira, hazırlan. Aras ve ailesi gelecek.”
Leyla’nın sesi koridordan geliyordu.
Mira gözlerini kapattı.
“Gelmek istemiyorum.”
“En azından tanışacaksın. Sonra konuşuruz.”
Mira cevap vermedi.
Bir saat sonra evin salonunda herkes yerini almıştı. Cem, Aylin ve Aras içeri girdiğinde Mira merdivenlerin başında duruyordu.
Cem gülümseyerek Murat’ın elini sıktı.
“Umarım iki aile için de güzel bir başlangıç olur.”
Mira bu cümleyi duyunca içinden bir şey koptu.
İki aile.
Sanki onun fikrinin hiçbir önemi yoktu.
Aras başını kaldırıp Mira’ya baktı. Mira da ona baktı.
Aras’ın yüzünde ciddi, sakin bir ifade vardı. Ne gülümsüyor ne de konuşuyordu.
Mira yavaşça merdivenlerden indi.
“Merhaba.”
“Merhaba,” dedi Aras.
Mira onun karşısındaki koltuğa oturdu.
Cem konuşmaya devam ederken Mira sessizce Aras’ı gözlemledi.
Sonunda dayanamadı.
“Sen de bu evliliği istiyor musun?”
Salondaki konuşmalar kesildi.
Aras birkaç saniye sustu.
“Bilmiyorum.”
Mira şaşırdı.
“Bilmiyor musun?”
“Çünkü seni tanımıyorum.”
Bu cevap Mira’nın beklediği cevap değildi.
“Ben de seni tanımıyorum. Zaten evlenmek istemiyorum.”
Leyla hemen araya girdi.
“Mira!”
Ama Mira bu kez susmadı.
“Hayır, anne. Herkes benim adıma karar veriyor. Ben sadece gerçeği söylüyorum.”
Aras, Mira’nın gözlerinin içine baktı.
“Benden hoşlanmadığını anladım.”
“Hoşlanmakla ilgisi yok. Seni tanımıyorum bile.”
Aras başını hafifçe salladı.
“Anladım.”
O akşam Aras ailesiyle birlikte evden ayrıldı.
Mira odasına çıktığında telefonu çaldı.
Defne arıyordu.
“Nasıl geçti?”
Mira yatağına oturdu.
“Garipti. Aras düşündüğüm gibi biri değil.”
“Nasıl biri?”
Mira birkaç saniye düşündü.
“Bilmiyorum. Ama onda anlamadığım bir şey var.”
Tam o sırada aşağıdan annesinin sesi duyuldu.
“Mira! Düğün tarihi belli oldu!”
Mira’nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Telefonu elinde donup kaldı.
Düğün düşündüğünden çok daha yakındı.