Hastanenin önünde babam bir sağa bir sola doğru dönüp dönüp duruyordu. Abim babamı sakinleştirmeye çalışıyordu. Çocuk doğum amilayethanesinden çığlık sesleri yükseliyordu. Sesler arttıkça babamın endişesi de artıyordu
Sesler kesildikten 10 dk. sonra bir hemşire elinde bir bebekle babamın ve abimin yanından geçip giderken babam hemşireyi durdurdu.
"Bu benim çocuğum mu? " diye sordu, mutluluk gözyaşları içinde.
Hemşire "evet" dedi mutsuzca. Babam Annemi de merak etmişti.
"Peki ya eşim" dedi içinden ağlamak gelirken, hissediyordu,ona birşey olduğunu hissediyordu
Abim 8 yaşındaydı. Babam Abimin canı sıklınca onu hastane parkına göndermişti. Herşeyden habersiz gülüyordu orada sonradan kendisinin birdaha gülemeyeceğini bilemeyerek...
Hemşire başını eğdi.
"Ya ikisi ölücekti yada sadece annesi" diyebildi fısıldar gibi..
Hemşirenin elindeki küçük katil ağlamaya başladı, tıpkı babam gibi. Sanki olanların farkında gibiydi ama o daha bir bebekti ve bununda farkında gibiydi..
Hemşire bebeğin ağladığını duyup " başınız sağolsun" dedi uzaklaşırken...
Kimse arkadaki bizi sessizce dinleyen abimi görmemişti...
Bulut yani abim hemşireyi durdurdu bebeği okşadı, bir katili okşadı,yüzümü okşadı.
"Senin bir suçun yok tatlı Busem" dedi "kimsenin suçu yok"
Ve acı içinde gülümsedi
YILLAR GEÇTİKTEN SONRA: BUSE YAŞ 9 BULUT YAŞ 17
Yanlızlığın acı verdiğini hepimiz biliyor
duk bunu bu yaşımda yani 9 yaşındayken öğrenmiştim.
Mutsuzluğum ile alakalı herşeyi , aklınıza gelebilecek her şeyi....
Evimiz büyüktü hemde çok büyük babam Türkiyenin yarısını kapsayacak bir şirkete sahipti. Onu öldürmek isteyen birsürü kişi vardı ama o kadar çok koruması vardı ki..anlatmaya ömrüm yetmez
Size tek bir söz söyleyeceğim ve bence senaryo kafanızdan su gibi geçicek " babam ölürse yada emekliliğe ayrılırsa (hiç niyeti yok) şirket yada Türkiyenin yarısı abim geçicek"
.....
Babam elindeki belinden çıkardığı kemerle yanıma doğru yaklaşmaya başladı
"Demek sınavdan düşük aldın he, seni piç"
Korkuyordum ama hareket edemiyordum. Bu yaşıma kadar babam beni bir kez olsun sevmemişti. Hep beni dövmek için yer arıyordu, sınavdan 95 almama rağmen.
Abim daha okuldan dönmemişti dönmesine saatler vardı, oysaki hep o beni korurdu babamdan. Korkma duygum onun yanında cesarete dönüşürdü. Onu o kadar çok seviyordum ki . Hiçbirşeyi kelimelere dökemediğim gibi bu sevgimi de dökemezdim.
Babamın elinde tuttuğu kemeri yüzüme doğru gelirken durdu. Abim geldi sandım, gülümsedim
Babam gülümsememe karşın daha çok sırıtdı.
"Abin geldi mi sandın yazık o bugün partyde sen burada acı çekerken partyde"
Son sözü hiç dikkatimi çekmemişti. Onunda eğlenmeye hakkı vardı. Benimde intikam alınmasına ihtiyacım vardı. Annemin katilini öldürmeğe ...
Oysa daha 9 yaşındaydım...
(+18 rahatsız olanlar geçsin)
Babam kollarımın ikisini birden tutdu. kaçmaya çalıştım,güçsüzdüm.
Beni sertçe yatağa atdı neresinden çıkardığını bilmediğim kelepçeyi elime geçirip yatağa bağladı. Yerimde dönmeye başladım ama kelepçe yüzünden hareket edemiyordum. babam.göğüslerime doğru baktı bir iç çekti ve şaplak attı. " wOw yaşına göre büyük "
bağırmak istiyordum ama ağzım sanki birbirine yapışmıştı. nefes zor alabiliyordum. Babam üzerime çıktı bir eliyle hareket etmemi engellerken diğer eliyle göğüslerimin ucunu sıkıyordu. Diğer elini de çekti hemen göğüslerimi yalamaya başladı. Derin derin inledim. Kazağı üzerimden çıkardı. Ğöğsünü salla diye bağırdı. salladım. ağzının suyu akıyordu. göğsümü sıkarken dudaklarıma yapıştı. Benim üzerimdeydi. tepimiz tenimize deyiyordu. o yere geldiğinde inledim . bunu farketdi ve daha çok bastırdı dudağını dudağımdan çekti hala bastırırken göğüslerimi yaladı. dayamayı bıraktı yavaşça pardon baya hızlıca pantolonumu çıkardı ve soktu. daha çok girdi en sonunda çıkardı ve gelgit yapmaya başladı. istemsizce boşaldım. ah dedi ve üzerime çıkıp benim göğsümü sıkarken dayadı.
Ağlamaktan harap olmuş haldeyken benim göğsümü ısırdı. " bugün çok iyiydi yarın yine yapalım bebeğim " boynuma bir öpücük kondurdu. kelepçeyi çıkardı ve telefon çağrısıyla birlikte evden koşarak çıktı. nolur birdaha dönmesin dedim kendi kendime hala inliyordum. gözlerimde yaş kalmadığı anda çıplak bir şekilde uyuya kaldım.
(+18 bitdi)
......
Buse uyan Buse 'm hadi kalk seni tek başıma bıraktığım için çok üzgünüm lütfen
gözlerimi açtığımda hastanedeydim. Abim yanımda ağlıyordu. Korkarak kıyafetlerime baktım , vardı. abim elimi tutmuş seni bir daha bırakmıycam diye sayıklıyordu. O pisliği öldürücem dedi fısıldarcasına ama duymuśtum birşey demedim sadece "abi" dedim. abim bana doğru döndü Buse 'm diye bağırdı. yanıma geldi ve sarıldı korkarak geri çekildim. abim travmamı anlamış olucakki gözyaşları dahada arttı. onun ağlamasına dayanamadım ve ona sarıldım. seni seviyorum lütfen beni bırakma dedim içtenlikle
Bu sözümü duyunca gözleri sinirle yerinden çıkarken telefonu haricinde hiç birşeyi almayarak çıktı. çıkmadan öncede " bende seni seviyorum Buse 'm dedi
Aradan 6-7 saat geçti. hala abim dönmemişti ama ben taburcu olmuştum sessizce hastaneden çıkacakken yanımdan abim ve bir doktor geçti. Bir sedye taşıyorlardı. Üzerinde.. babam vardı. Sessizce sırıtdım. Abim beni görmüş olucakki yanıma geldi. " Merak etme artık sana zarar veremeyecek ,artık herşeyi benim!"
Benim anlamadığımı sanıyordu ama ben salak değildim. Sırıtdım oda sırıtdı. Bir doktor içeriye girdi yüzünde üzgün bir ifade var gibiydi
"Üzgünüm Hastayı kaybettik" dedi ve aceleyle yanımızdan ayrıldı
Abimle birbirimize baktık, Sırıtdı ve "sonunda o piç öldü" dedi .
Gülümsemeye çalıştım. Yamuk yılık bir gülümseyle korkumu belli ederek baktım.
Aslında babamın ölmesi yüzünden üzülmemiştim . O gerçekten bir piçti. Abim öldürmeseydi belki kahkaha bile atabilirdim.
Abimden korkuyordum onun yüzüne bakmak beni titretiyordu, Sanki ben onun dediğini onun isteklerini yapmassam onun beni öldüreceğini düşünüyordum.
Ama evet onu birazcık tanıyorsam beni şuracıkta öldürürdü.
Bu düşündüklerimle gözümden bir yaş geldi.
Babam için ağlamadığımı biliyordu,hissediyordum.
"Üzülme Buse'm hak edeni öldüreceğim , benim prensesimi üzenleri ben cehennem ile ödüllendireceğim."
İçim ürpermişti sanki birşey dersem benim kellemi alıcakmış gibi hissediyordum. başımı sallamak la yetindim.
"heh" dedi abim birşeyi hatırlamışçasına "Şirketteyken bana abi yerine efendim desen iyi olur Buse'm"
Yine kafamı salladım.
Babam öldüğünden üzülmüş rolü yaparak kendimizi eve kapattık.
1,2 hafta geçtiğinde artık babamın şirketi pardon şirketimize giriyorduk.
Abim beni bir çalışana emanet ederek tepesinde müdür yazan bir kapıya girdi.
Benim yanımda kalan çalışan bana çocukmuşum gibi davranıyordu. evet çocuktum ama bu yaşadıklarım 50 yaşındaki kadının bile yaşayamayacağı bir durumdu. Doğal olarak kendim 18 yaşında gibi hissediyordum.
Canımın sıkıldığını derinden hissettiğimde çalışanı orada bırakıp müdür kapısına yöneldim.
Kapıyı çalmadan içeri girdim. Ben gelince sözlerini kesip bana baktılar
" Abi canım çok sıkılıyor" dedim. Abim zaten sinirliydi onu daha çok sinirlendirmiştim.
" Bana efendim de " dedi yüzüme tokat atarken
" inanamıyorum taciz ettiği kızına mı vermiş bu koca şirketi umurunda değil o köle CEO olur ama gerçek CEO benim!!"
Emredersiniz demekle yetindi müdür yardımcısı
Gözlerimden yaşlar akıyordu köle lafı aklımda dolanıyordu ,korkuyordum ölmekten niye bu kadar korktuğumu bilmiyordum ama yinede korkuyordum
" Tamam efendim" diyebildim sadece