Feride önden yürürken Yağmur da sessizce peşinden gitti. Evin büyük ahşap kapısı açıldığında içeriden hafif bir yemek kokusu yayıldı.
Kapının önünde duran kadın onları görünce gülümsedi.
"Hoş geldiniz!"
Feride de gülümseyerek ona sarıldı.
"Biz de sizi gördüğümüze sevindik."
Yağmur, kadının sıcak tavırları karşısında hafifçe gülümsedi.
"Merhaba."
"Sen Yağmur olmalısın," dedi kadın. "Ben Aylin."
Yağmur başını salladı.
İçeri girdiklerinde ev dışarıdan göründüğünden bile büyüktü. Geniş salon, yüksek tavanlar ve duvarlardaki eski tablolar eve farklı bir hava katıyordu.
Tam o sırada üst kattan ayak sesleri duyuldu.
Yağmur istemsizce başını kaldırdı.
Merdivenlerden birisi iniyordu.
Siyah saçlı, uzun boylu bir çocuk.
Çocuk birkaç basamak kala durdu ve bakışları Yağmur'la buluştu.
Bir anlığına ikisi de konuşmadı.
Yağmur, nedense gözlerini ondan çekemiyordu.
Çocuğun yüzünde ne bir gülümseme ne de bir şaşkınlık vardı. Sadece sessizce ona bakıyordu.
Aylin sessizliği bozdu.
"Hasan, neden öyle dikiliyorsun? Bir merhaba de."
Demek adı Hasan'dı.
Hasan bakışlarını Yağmur'dan ayırmadan hafifçe başını salladı.
"Merhaba."
Yağmur da aynı sakinlikle karşılık verdi.
"Merhaba."
İçinden, En azından ilk bakışta gıcığın teki gibi durmuyor, diye geçirdi.
Fakat Hasan'ın yüzündeki o gizemli ifade ona başka bir şey düşündürüyordu.
Sanki onu ilk kez görmüyormuş gibiydi.