Karen's Arenası

Obsidia, büyük ormanda ilerlemeye devam etti. O ilerledikçe bedeninde ki izler ve lekeleri çoğaldı. Sağanak yağış devam ediyordu. Sanki gökyüzü kaybettiğine ağlıyordu... Ormanın ortasında gördüğü bilinçsiz bedenle duraksadı. Çok güçlüydü, Obsidia. Kendini hep eğitmişti. Savaşmak en iyi bildiği şeydi. Acımasız ve kibirliydi. Ama gördüğü bilinçsiz bedenle kalbi korkuyla yerinden oynadığında kendinin bir insan olduğunu fark edecekti...