Gizem, Karen’ın desteğiyle yavaşça ayağa kalktı. Öğretmenler kulübenin etrafında toplanmış, Pelin, Arin ve Aleyna ise sessizce bekliyordu. Karen, Gizem’in elini hiç bırakmıyordu. “İyi misin?” diye sordu yumuşak bir sesle. Gizem başını salladı. .” Karen’ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu. Gizem’in elini biraz daha sıkı tuttu. “Bir daha seni gözümün önünden ayırmayacağım.” Gizem hafifçe gülümsedi. “Bana kızmıyorsun, değil mi?” Karen şaşkınlıkla ona baktı. “Niye kızayım?” “Bilmiyorum…” Karen başını iki yana salladı. “Senin hiçbir suçun yok.”
───
Herkes kamp alanına döndüğünde öğretmenler Pelin, Arin ve Aleyna’yla konuşmaya başladı. Karen ise Gizem’in yanından ayrılmıyordu
. Eren, Gizem’in yanına geldi. “Gizem, iyi misin?” “İyiyim. Sadece biraz korktum.” “İyi olmana sevindim. Çok endişelendim
. Merak etme, Pelin ve Arin büyük bir ceza alacaklar. Yaptıkları yanlarına kalmayacak.” Karen hemen araya girdi.
“Konuşman bittiyse gidebilirsin.” Eren kaşlarını çattı. “Seninle konuşmuyorum zaten. Muhatabım değilsin.”
Karen tam bir şey söyleyecekken Gizem araya girdi. “Hey, ne oluyor size? Sakin olun.” Sonra Karen’a dönerek devam etti: “Karen, bu kadar abartmana gerek yok.
Eren benim arkadaşım, lütfen.” Karen başını salladı ve bir şey söylemedi. Eren oradan uzaklaşırken Gizem’e dönüp, “Sonra görüşürüz,” dedi.
Karen, Gizem’le konuşmaya devam etti. “Güzelim, Seni bulamayacağım düşüncesi beni adeta öldürüyordu.” Gizem şaşkınlıkla ona baktı. “Ne? Ölüyor muydun? Şu an inanamıyorum. Vay be!” Bunu söyledikten sonra kahkaha attı.
Karen, Gizem’in gülüşünü izliyordu. O da hafifçe gülümsedi ve Gizem’e yaklaşarak yanağına dokunup okşadı. “Her zaman böyle gül, güzelim.
Sana gülmek çok yakışıyor.” Gizem ne yapacağını şaşırıp utandı ve gözlerini kaçırdı. Karen bunu fark edince elini yanağından çekti. “Seni bugün yormayacağım, güzelim.”
On dakika sonra
Gizem biraz uzakta oturup su içerken iki kız yanına yaklaştı. “Merhaba.” Gizem başını kaldırdı.
Karşısında gülümseyen iki kız vardı. “Merhaba,” dedi Gizem. Kızlardan biri elini uzattı. “Ben Beril.” Diğeri de gülümseyerek elini uzattı. “Ben de Emel.” Gizem ikisinin de elini sıktı. “Gizem.” Emel hemen yanına oturdu.
“Aynı sınıftayız ama daha önce doğru düzgün tanışamadık.” Beril de yanlarına oturdu. “Bugün olanları duyduk. İyi misin gerçekten?” Gizem birkaç saniye sustu. “Şimdi daha iyiyim.” Beril başını salladı. “Bir şeye ihtiyacın olursa bize söyle.” Emel hemen ekledi: “Evet. Artık yalnız değilsin.” Gizem şaşkınlıkla ikisine baktı.
Daha birkaç dakika önce tanımadığı bu iki kızın ona böyle yaklaşması içini ısıtmıştı. “Teşekkür ederim.” Beril gülümsedi. “Bence arkadaş olduk.” Emel güldü. “Bence de.” Gizem ilk kez gerçekten rahatladı. “Tamam… Arkadaş olduk.” Biraz ileride onları izleyen Karen’ın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi. Ertesi gün herkes evine döndü.
───
Akşam olduğunda Gizem yemeğini yedikten sonra odasına gitti. Bir süre sonra telefonuna bir mesaj geldi. Bu, kızların bulunduğu WhatsApp grubundan gelmişti. Emel: “Yarın akşam kız gecesi yapalım mı?” Gizem güldü. Gizem: “Nasıl yani?” Beril: “Film, abur cubur, dedikodu… Her şey var.” Emel: “Ve hayır deme şansın yok, aşkoooo.” Gizem birkaç saniye düşündükten sonra cevap yazdı. Gizem: “Tamam, olur.” Emel: “Bizim evde görüşüyoruz!” Beril: “Harika!” Gizem: “Anlaştık o zaman. Bana konum atarsınız. Ya da Beril benim eve gelip oradan Emel’e geçeriz. Nasıl fikir?” Beril: “Tabii ki, aşkoooooo!” Gizem: “Anlaştık, kızlar!”
