Güneş yavaş yavaş sönüyordu. Her geçen gün daha az ısı yayıyor, Dünya ise sessizce ölüme sürükleniyordu. Önce denizler dondu, ardından şehirler. Ardından insanlar...
Soğuk, artık yalnızca bir mevsim değildi; yeni dünyanın kendisiydi. Hayatta kalanlar, buzun ortasında yaşamayı öğrenmişti. Kalpler de şehirler gibi donmuştu. Merhamet, umut ve sevgi... Bunlar artık eski dünyanın masallarıydı.
Ama her kuralın bir istisnası vardır.
Nefesin bile buz kestiği bu dünyada, sevginin sıcaklığıyla eriyen kalplerin hikâyesini anlatacağım.
Bu, Kardaki Kan'ın hikâyesi.
