KARAR VER
1. BÖLÜM
Yabancı Çocuk
Yine sıkıcı bir üniversite günüydü,diye geçirdim içimden. Tek güzel olan şey otobüsün camına vuran yağmur ve kulağımda çalan şarkıydı.Yine bir otobüs koltuğunda 2 saat geçireceğini bilmek insanın canını sıkıyordu.
Sanki her şey bir kısır dögüye girmiş gibi aynı şeyler.Hafta içi üniversteye git. Yurtta kal. Cuma akşamı saat 18.00 da yola çık. Samsuna -yani annemlerin- yanına git. Hafta sonu evde ders çalış. Pazar akşamı saat 17.00 da yola çık ve yurda tekrar dön. Üniversteye geçince hayatım eğlenceli olur ye hayal ediyordum oysaki...
Fark ettim ki yeni bir şarkı başlamıştı kulaklıkta.İsmini tam çıkaramıyordum şarkının.Nakaratın gelmesini bekledim ama 70 saniye-yanlış saymadıysam- o kadar uzun bir sure gibi geldi ki...Daha sonra nakarat başladı.O cümleyi duymak benim saniyeler içinde hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamama sebep oldu.''Sustu bu gece karardı yine ay...'' diyordu şarkı.Ben daha o geceki olayı kabuslarımdan yeni çıkarmıştım oysaki...
Elim telefonumu yokladı acilen şarkıyı kapatmak için ama bulamadım.Zaten nefes nefese kalmıştım ağlamaktan bir de telefonu bulamıyordum.Çok güzel ya her an sinir krizine girebilirdim.Kendimi sakinleştirmeye çalışarak bir umut yere eğildim.Ama orada da yoktu.Yoktu telefon.Allah 'ım çıldıracaktım.Yanımdaki çocuk '' Bir şey mi arıyorsunuz?'' diye sordu.
Aslında çok sosyal bir insan olmama rağmen ağladığım için yüzüne bakmaya utandım.Çünkü şuan dıştan bakınca yeni boyanmış bir resmin üstüne kolanya sıkmışım gibi tüm makyajımın aktığını biliyordum. O yüzden olabildiğince saçlarımla yüzümü saklamaya çalışarak '' Telfonumu arıyordum.'' dedim.Gülümseyerek bana döndü ve elindeki şey beni şoke etmişti.Elindeki şey telefonumdu dakikalardır aradığım şey daha adını bile bilmediğim bir adamın elindeydi.Hem de pişmiş kelle gibi sırıtıyordu.Bu gün niye ben sınanıp duruyordum ya bi anlasam.Olabildiğince sakin bir biçimde sordum."Benim telefonumun sende ne işi var?'' diye sordum.Yine sırıtarak bana verdiği cevap benim yerin dibine girmeme sebep oldu."Bir anda seni ağlatan şarkının ismini öğrenmek istedim adını bilmediğim kız." dedi. Ve bana sorgulayan bakışlar atmaya başladı.Gerçi çocuk da haklıydı düşünsenize yanınızda bir kız var kulaklıktan müzik dinlerken bir anda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlıyor ama sonuçta benim telefonumu gizlice almaya hakkı yoktu."İlk olarak benim ismim Sena . İkinci olarak senin benim telefonumu gizlece bakmaya hakkın yok dedim.
Tabi ben ne dediysem de umrunda değilmiş gibi hala sırıtıyordu."Hem sen ne anlarsın şarkılardan?" dedim ve elinden telefonu almaya çalıştım.Ama maraş dondurmacısı gibi telefonu kaçırıp duruyordu."Telefonu benden almak istiyorsan bana bu şarkıyı duyunca neden bu kadar ağladığını açıkla." dedi.Ben de mecbur kabul edecektim ama benimde bir şartım olacaktı."Tamam sana sebebini anlatacağım ama bir şartım var.Bana ismini söyle." dedim ve bana yine sırıtarak baktı "İstediğin bu muydu İsmim Mert." dedi.İsmini sevmiştim ama önemli olan bu şarkının hikayesini anlatabilmek için yeterli cesareti bulmaktı."Tamam anlatıyorum lütfen lafımın arasına girme biraz uzun bir hikaye."dedim."Vaktimiz çok Selin dedi ve arkasına yaslandı.
Başlıyorduk...