"Zeynep! kızım iyimisin sen?"
"İ-iyiyim anne! salçalı ekmek çok midemi bulandırdı! iyiyim..
klozetin üzerine eğilmiş ögürdüğüm sırada kapıda telaş içinde bekleyen anneme ilk yalanımı söyledikten sonra, nefes nefese sifonu çekip tuvaletin duvarına yaşlandım. Derin derin nefes alıp vererek bir elim karnımda bir elim ağzımdaydı annem kapıya vurmaya devam ederken sesimi iyi tutmaya çalışarak ona seslendim:
"Geçti, merak etme iyiyim! çıkacağım birazdan!"
"emin misin? saatlerdir kusuyorsun!"
ayağa kalkmaya çalıştığım sırada kalkmama yardımcı olması için tutunduğum musluğu yana doğru çevirip suyu açtım..
"iyiyim anne, gerçekten. sabah o salçalı ekmekleri yemeseydim keşke.."
ellerimle yüzümü buz gibi suyla yıkadıktan sonra aynadaki halime baktım yüzüm bembeyaz olmuştu dudaklarım çatlamıştı.. hamilelik haberini öğrenmemin üzerinden sadece iki hafta geçmişti ve son iki gündür midem bulanıyor başım dönüyordu... belki de tüm bu bulantılar dudak çatlamalari baş dönmeleri bu haberi içinde tutmaya ve saklamaya çalışmamın bende yarattığı stresin meyveleriydi...