Mert, kulübün gürültüsünden biraz uzaklaşarak beni eski bir binanın arkasındaki tenha bir yere götürdü. Kalabalıktan, motor seslerinden ve kahkahalardan uzaklaştıkça etrafımızı bir sessizlik sardı. Yan yana dururken, onunla böyle baş başa kalmak, içimde tarif edemediğim bir heyecan yaratıyordu. Kalbim hızla atarken, ona karşı duyduğum çekim sanki daha da güçlenmişti.
Bir an yüzüne baktım. Sert hatları, karanlık gözleri ve kendinden emin duruşu, onu daha da gizemli ve çekici kılıyordu. İçimde bir ses beni ondan uzaklaşmam gerektiği konusunda uyarıyordu, ama aynı zamanda ona daha da yakınlaşmak istiyordum.
“Beni buraya neden getirdin?” diye sordum, sesim biraz titreyerek.
Mert bir an sustu, sonra gözlerini bana dikti. “Bu dünyaya ait olmadığını biliyorum,” dedi alçak ve sakin bir sesle, “ama buradasın, çünkü benden uzak durmayı istemiyorsun.”
Sözleri beni şaşırttı. Onunla aramdaki çekimin sadece benim hissettiğim bir şey olmadığını anladığım o anda içimde bir sıcaklık yayıldı. Cevap veremedim; sadece gözlerinin derinliğinde kaybolmuş gibi hissettim.
Bir adım bana doğru attı ve aramızdaki mesafeyi neredeyse tamamen yok etti. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, nefes almakta zorlanıyordum. Sanki düşüncelerimi okuyormuş gibi yüzüme baktı ve yavaşça elini saçlarıma uzattı, parmakları hafifçe saçlarımın arasında kayarken bakışları gözlerime kilitlendi.
“Dilek,” dedi yumuşak ama etkileyici bir sesle, “Sana yaklaşmamam gerektiğini biliyorum, ama …”
Gözlerimi ondan kaçırmaya çalıştım, ama bir yandan içimden geçen bu yasak çekime engel olamıyordum. Bu sırada aramızdaki mesafe tamamen kapanmıştı.
