bu arada ben tek başıma yaşamıyorum Türkiye'den buraya beraber geldiğim bir ev arkadaşım var adı Bahar onun da çocukluk hayali kanadaya gelmekti,beraber gerçekleştirdik şu an pisikoloji okuyor Bahar benim çocukluk hatta bebeklik arkadaşım biz iki buçuk yaşında iken anne ve babalarımız çok yakın arkadaşlarmış ve haliyle de bizde öyle çok çok yakın arkadaşız birbirimizi kardeşimiz gibi seviyoruz diyeceğim de ikimizin de kardeşi yok bize kardeşlik duygusunu birbirimiz yaşattık aynı zamanda kendisi yazar yani kitap yazıyor aşırı zevkili bir insan ve şuan fuarda yazdığı kitabın imza günü ben onunla aynı ende yaşamama rağmen ısrarla çağırdığı için bende gideceğim oturduğum yerden kalktım dolabımı açtım ve 3 dakika boyunca dolabıma baktım sonunda gözüme kestirdiğim çok bol olmayan ama darda olmayan turuncu renkli kazağımı aldım altıma ise bol paça mavi pantolonumu giydim turkaz ince kolyemi de taktım hafif bir makyaj yaptım telefonumu ve Baharın yazdığı,3,5 favori kitaplarımı aldım Converse'lerimi giydim ve sonunda çıktım fuar ile evimizin arasında çok az mesafe vardı yürüyerek 15 dakikalık mesafe vardı fuara girdiğimde acayip bir kalabalık vardı ve ben bundan nefret ediyordum Baharı gördüğümde yaklaşık 12 yaşlarında çok güzel bir kız ile fotoğraf çekiniyordu Bahar beni gördüğünde el salladı ve telefonunu eline aldı bu kalabalıkta yanıma gelemiyeceği için mesaj atmıştı
"kanka molaya 27 dakika var sen biraz gezin kitap falan bak 20 dakikaya üst kattaki balkonda buluşuruz "
"tamam iyi eğlenceler" yazdım ve telefonu cebime attım kütüphane bölümüne gittiğimde en sakin yer olduğunu fark ettim uzun süredir almak istediğim "yaralasar" kitabını aldım ve çıkarken kafamı mükemmel bir şekilde bir şeye çarptım gözümü açtığımda okulda 1,2 kez gördüğüm kıvırcık saçlı kumral *yakışıklı* çocuğu gördüm ikimiz aynanda birbirimize pardon dedik yere düşen kitaplarımı toplayıp bana uzattı gülümseyerek teşekkür ettim
"önemli değil" dedi sesi çok etkileyici idi
ve beklenmedik bir şekilde beni tanıdı ve
"Ada degilmi?" dedi
"evet,ama nereden biliyorsun" dedim
biraz kızardı ve saçlarını karıştırdı
"ben herkesi tanırım,okuldaki"
bence yalan söylüyordu içimden saçmalama Ada sana aşık değil saçmalama herkesi tanıyor...
"peki o zaman baybay"
"görüşürüz"
içimde anlayamadığım bir heyecan vardı bu çocukla ilk defe konuşuyordum,ah adını sormayı unuttum dedim kendi kendime ve arkamı döndüm
"he bu arada senin adın ne" dedim ve hemen cevap verdi
"mert ben" dedi "sadece mert"
kafamı salladım ve hafifçe elimi salladım
kendimi gerçekten ilk defa bu kadar değişik hissediyordum bu arada mertinde türk olduğunu anladım ve bu çok güzel bir şeydi neden mi çünkü
bilmiyorum...
yada biliyorum kendimden saklıyorum...