" Tekrar bekleriz genç adam. " Satıcı adam gülümsediğinde ben de gülümsedim ve başımla ' Tamam ' demeye çalışmak için biraz eğdim. Adamın gülümsemesi büyüyünce ben de dişlerimi gösterek gülümsedim ve dükkandan çıktım.
Uzun zamandır bir kitapçıdan kitap almıyordum. Daha çok internetteki indirimleri takip ediyor veya diğer kitap kurdu arkadaşlarımdan geçiniyordum. Hatta bir ara ödünç alma konusunda baya illegal (!) bir plan yapmıştık. Hepimizin istediği kitapları tek tek herkes bir tane almış ve dönüşümlü okumuştuk.
Kitapçıya tekrar gelme sebebimse bu kitapçının indirim yapmış olmasıydı. Aslında bu mekana çok gelirdim. Kitap kurdu arkadaşlarımızla ayda bir buluştuğumuz dükkan burasıydı. Dükkanın bir kısmı cafe gibiyken diğer kısmı kütüphane gibiydi. Tahtadan yapılması da dükkanın havasını ayrı etkiliyordu. Resmen gel buraya der gibi insanı içine çekiyordu. Baya güzel bir yerdi ama her gün gelebileceğim bir yer değildi. Tüm harçlığımı kitaplara harcadığımdan cafede oturamıyordum. Cafede oturmak için de en azından bir şey almak lazımdı ve suyu bile pahalıydı. Her gün gelebileceğim bir yer sayılmazdı ama eğer her gün buraya gelseydim eminimki iç huzura kavuşurdum. Öyle bir yerdi.
Tabii dükkandan çıkıp kendimi mutlu hissettiğim sırada bir kaldırım taşına takılıp yere düşmem tüm o rahatlamış ve huzurla dolmuş bedenim artık utançla sarmalandı ama tek yaptığım gülüp atağa kalmak ve ilerideki çardağa oturmaktı.
Bu çardak favorimdi. Arkası Yürüyüş Parkıydı. Baya yeşil bir park olan Yürüyüş Parkı baya büyüktü. Ateş yasaktı. Yemyeşildi ve tam ortasında bir gölü vardı. Kocaman denebilirdi. Kocaman ağaçları ve bazı ağaçların ipten yapılma salıncakları vardı. Hatta daha güzel dursun diye ipleri güllerle süslemişlerdi. Çardakların üstü üzüm asmalarıyla kapatılmıştı. O kadar güzeldiki... Uzun süre sadece parkı izleyebilirdim ama onun yerine bu çardakta oturmuştum. Çardağın önü denize bakıyordu. Bazense güneşe... Bu nedenle denize yakın banklar yerine arada yol olan çardağa oturuyordum , bir ağacın altındaki çardakta.
Aslında aldığım kitapları evde de okuyabilirdim ama dışaraya çıkıp yeşilliklerin içinde kitap okumak baya güzeldi. Hem burada her haftasonu gelip oturmam yeni kişililerle tanışmamı sağlamıştı. Çoğu yaşlı amcalardı. Kitap okuduğumu gören bir tane yaşlı amca ' O yeğenim. Maşallah Maşallah. Zeki olmalısın. Her gördüğümde kitap okuyorsun. Benim torunların elinde de o çıt çıt şeylerden var. ' tarzı şeyler söylüyorlardı. Bense gülümseyerek onları dinliyordum. Çoğu tatlıydı ama bazen yanıma gelen yaşlı teyzeler ürkütücüydü. ' Oğlum yaşın kaç ? Okuyor musun ? Bak benim bir torun var. Çok güzel. ' Genelde teyzelerin oğullarına kız aramasını duymuştum ama asla bu tarz bir şeyi yaşayacağım aklıma gelmemişti.
Veya geçenlerde bir grup yaşlı teyzenin gazabına uğradım. Teyzeler bana yaklaştı ve yanıma oturdular. Aniden ellerindeki yemek sepetlerini , poşetleri ve hatta semaveri çıkardılar. Sanki ben hiç yokmuşum gibi sohbet edip sofrayı kurdular. Ne yapacağımı bilememiştim. O nedenle kalktım ve kaçamadım. ' Yavrum nereye ?! Daha yemek yemedin ! Sarma sardık bak. ' Aniden açılan yemek kaplarına baktım ve istemediğimi göstermek amacıyla ellerimi sağa sola salladım ama teyzenin biri beni bi çekti anlatamam. Oturduğumda bir taraflarımın kırıldığını sandım. O kadar canım acımıştı. Sonraysa zorla yemek yedirilmiş ve zorla dedikodu dinlemiştim. O gün önemli bir şey öğrendim : Neriman hainmiş.
Evet , bunları yaşamamın en büyük sebebi Neriman dedikleri arkadaşlarıydı. Meğerse Neriman bunları ekip üst komşusuyla kahveye gidince bir kişi eksiklerini kapatmak için birini aramışlar ama bulamamışlar. Hatta başta çardaklarda oturan bir kız aramışlar ama sadece ben olunca... Neriman ben olmuştum ama bu anımdan sonra arada o teyzeler gelir bana yemek yedirmeye çalışırlardı. Tatlı teyzelerdi ama korkutucu olmadıklarını savunamazdım. Aslında dünyayı ele geçirebilecek güçleri var ama bunun yerine Neriman'ın arkasından konuşmayı tercih ediyorlar. Doğrusu bu hoşuma giden bir şey değil. Kesinlikle değil. Dedikodudan nefret ediyorum.
Kitabımın ilk sayfasını açıp okumaya başladım. Güzel bir kitaba benziyordu ve bana bu kitabı satan çalışan okuduğunu ve en sevdiği kitap olduğunu söylemişti. Satmak için demediğini gözlerindeki ışıktan anladığımda kırılmasın diye kitabı almıştım. Doğrusu abarttığı kadar yoktu. Zaten onun abarttığı kadar da bir beklentim yoktu ama okunabilir bir kitaptı işte.
" İyi günler Fatih. " Yanımdan geçip giden ve bana selam veren Salih amcaya gülümsedim ve el salladım. Gene günlük yürüyüşüne çıkmıştı. Bazen yorulunca gelip karşıma oturur biraz geçmişinden bahsedip nasihatler verirdi. İyi biriydi. " Özür dilerim. "
" Önüne bakmıyor musun ?! Kör falan mısın ?! " Birden sol tarafımdan gelen bağırışmalara baktım. Bir adam yere düşmüş kıza bağırıyordu ve sinirlenmiştim. Kız ne diyeceğini bilememişti. Ayağa kalktım ve yanlarına gittim. " Sen de kimsin be ?! " Tam bana da sataşacağı sırada saatine baktı. " Olamaz geç kalıyorum ! " Koşarak oradan gittiğinde arkasından bakakaldım. Hiçbir şey söyleyememek çok zordu.
Sonra yerdeki kız elimi uzattığımda kız bana bakmamıştı bile. Onun yerine yerde bir şey arıyordu. Yoksa... Omzuna dokununca irkildi. " Üzgünüm fark etmedim sizi. Gittiniz sanmıştım. Acaba bilezik görüyor musunuz burada ? " Tam sağında duran bileziğini aradağını fark ettiğimde anlamıştım. Göremiyordu. " Hala orada mısınız ? " Bileziği aldım ve kızın eline sıkıştırdım. Onunla nasıl iletişim kuracağımı bilemiyordum. " Çok teşekkür ederim. " Ayağa kalktığında sarı yürüme bandını ayağıyla aramaya başladı. Ona yardımcı olmak istemiştim. Normalde yanında bir çubuğa veya hayvana ihtiyacı yok muydu ?
Kız tam kaldırımı bulup yeşillik alandan çıkacağı sırada onu kolundan tuttum. Burayla kaldırım arasındaki yükseklik fark edilmezse düşebilirdiniz. " Beyfendi... Veya hanımefendi eğer benimle konuşursanız daha iyi iletişim kurabiliriz. " Ne yapacağımı bilememiştim ve tam o an aklıma dank etti. Hemen telefonumdan google çeviriyi açtım ve demek istediklerimi oraya yazıp okuması için ses işaretine tıkladım. " ˢⁱᶻᵉ ⁿᵃˢⁱˡ ʸᵃʳᵈⁱᵐᶜⁱ ᵒˡᵃᵇⁱˡⁱʳⁱᵐ ? "
🥀Devam Edecek🥀
