Ertesi Gün – Defne'nin Odası
Defne, dosyaları masasına yaymıştı. Gözlüklerini biraz indirip belgeleri inceliyordu. Her şeyin merkezinde bir çocuk vardı:
Cenk Tanrıkulu.
“2018 yılında okulda yaşanan sıra dışı olaylar sonrası ortadan kaybolduğu not düşülmüş. Ne polis ne okul yönetimi onu bulamamış. Dosya ise ani şekilde kapatılmış.”
Mina da yanında oturuyordu. Dizlerinin üstünde bir battaniye, ama gözleri ablasında.
“O silüet… o Cenk mi sence?”
Defne derin bir nefes aldı.
“Belki... ya da onunla bağlantılı biri. Ama bir şey kesin: okul bu çocuğun kaybolduğunu saklamış.”
Okul – Gece Yarısı
Kızlar o gece, okul binasına gizlice girmeye karar verdiler. Ellerinde sadece el feneri, dosya fotokopileri ve cesaretleri vardı.
Eski spor salonunun bodrumuna indiler. Defterde “Unutulan Oda”nın altına küçük bir kroki çizilmişti. Haritada salonun altındaki servis tünellerine giden bir geçit işaretlenmişti.
Defne önden yürüyordu. Mina ise feneri tutuyordu. Nefes sesleri tünelin içinde yankılanıyordu.
Sonra… bir çizik sesi duyuldu. Tebeşir gibi.
Duvara yazılmıştı:
“Cenk yalnız değil.”
Mina feneri titretmeye başladı. Defne duvara daha yakından baktı.
Bir yüz çizilmişti… tanıdık bir yüz.
Mert’in yüzü.
Geçidin Sonu – Kilitli Kapı
Tünelin sonunda metal bir kapıya geldiler. Paslıydı, ama üzerine yine aynı el yazısıyla kazınmıştı:
“Burası açılırsa, herkes hatırlar.”
Kapının altında küçük bir boşluk vardı. Oradan içeriye bir şey sarkıyordu…
Bir okul forması. Üzerinde yazan isim: Cenk T.”
Mina geri çekildi.
“Bu kapının ardında... biri olabilir mi?”
Defne’nin sesi titremedi bu kez:
“Ya da birinin hatırası yaşıyor.”
Son Satır
Tam döneceklerken, arkalarından gelen ince bir çocuk sesi duyuldu:
“Ben kimim sizce?”
İkisi birden döndü. Kimse yoktu. Ama yerde, yeni bir not duruyordu.
Defterin son sayfasına elle yazılmıştı, yepyeni:
“Ben geri döndüm. Ve bu sefer yalnız değilim.”