İçeriğe geç

Karanlık sırlar

Bölüm 2 · 2 dk okuma

Karanlık sırlar

Bölüm 2

Ölümle yaşam arasında

Büyükbaş Rum yetimahnesinin avlusuna bırakılan küçük bebeği evlatlik edilmek isteyen bir aile evlatlık işlemlerine başlarlar işlemleri onaylanır bu çiftin hiç çocuğu olmamış Bi kızı olmasını çok istiyorlarmış o yüzden adayı evlat edinmişler ada zaman geçtikçe büyüyormuş

ben ada yaşamayı çok seven bir kız çocuktum hep zaman geçtikçe ailemden şüphelenmeye başlamıştım ben sorular sorduklarında beni tersliyolardi eve polis geliyordu bana odadan çıkma diyorlardı neden Di? Çok merak etim hata ailemin gerçek ailem olmadığını bile şupelendim evet yanlış duymadınız şüphelerim de de yanilmamisim ben 18 yaşıma girdiğimde bunu bana söylediler ben mahvolmuşum peki ne yapacaktım ne yapabilirdim gerçek annem babam kimdi aklımda Bi sürü soru vardı aileme sorduğumda bilmiyorum dediler bende durmadım tabiki yetimhaneyi buldum o zamanlar mudurelik yapan Ayşe hanımın evine gittim çok yaşanmıştı müdüre hanımla konuştum pek bise hatırlamıyorum ama kızım seni yetimhanenin avlusuna bırakılmıştır dedi Bi kere daha hayat yüzüme gülmedi darma dağın olmuştum Bi andan polislerde arastiriyolardi bende öylece duramazdım bu olayın içinde bise olduğundan supelendim şubelerinde yanılmazdim ama bende ne yapicami bilmiyordum 18 yıl anne baba bildiğim ailen gerçek ailem değilmiş mersem benim hayatım yalanmış o an çöküşe uğradım bu zamana kadar hiç uğramadığım kadar çöküşe uğradım ee peki nereye gidecektim ne yapacaktım nerede kalacaktım bilmiyordum ne yapılırdı böyle durumlarda ağlamaktan başka bise gelmiyordu elimden çocukluk arkadaşım olan azranın yanına gidecektim başka Bi yer gelmiyordu aklımdan Azra ile çok fazla konuşmasakta şu an beni en iyi anlayacak kişi oydu azranin evine gitmek için yola çıktım evine ulastigimda kapısını çaldım birinci calista açmadı ikinci calista açtı beni öyle ağlarken görünce hiç bise demeden sarıldı bu beni çok iyi hisetirdi içeri geçince olan biteni anlatım o anda telefonum çaldı arayan polisti heme ayağa kalktım telefonu actim karakola gelmemi Bi gelisme olduğunu söylediler karakola doğru yol aldım

Karakola vardığımda şok içindeydim benim ailemden hiç Bi iz olmadığı ama Bi adres bulmuşlardır adrese gidecektim adrese vardığımda kapıyı açan olmadı pencereden baktığımda çok korkmuştum neye uğradığımı şaşırdım gördüklerim beni çok korkutuyordu evin zemini kanlarıyla doluydu kan izlerini takip etim evin arka bahçesine çıkıyordu ve bu şekilde Bi cesetle karşılaştım peki ne yapacaktım

İyice işler karışıyordu ya içinde yatan benim annem ya da babam sa elim ayağım titriyordu ondan uzaklaştım o an telefonuma isimsiz birinden bir mesaj geldi



Şoktayım korkuyorum peki şimdi ne yapicam bilmiyorum ama korkarak Bi şey elde edemezdim madem böyle Bi mesaj atı gerçekleri öğrenip sonra onu şikayet edicem mantıklıydı bu süreç bitene kadar kimseye söylememeyi karar verdim...

Bölüm sonu devami gelicek:)

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.