Bölüm 1: Yıkımın Başlangıcı
Myraven, yatılı okulun demir parmaklıkları arasında yıllarını geçirmişti. 8 yıl… Dört duvar arasında, soğuk tahta yataklar, hiç bitmeyen dersler ve sürekli bir yalnızlık. Ne ailesiyle ne de dış dünyayla bir bağlantısı vardı. Ama bir gün, her şey değişecekti.
Okulun koridorlarında, diğer öğrenciler derslerinde kaybolmuşken, Myraven bir zarf buldu. Üzerinde "Myraven" yazıyordu. Hiç düşünmeden, hızlıca açtı. Zarfın içinden düşen kağıdı okuduğunda, kalbi hızla çarpmaya başladı. "Ailene geri dönmeye karar verdik. Kardeşin doğdu." Duyduğu bu cümle, tüm dünya gibi hissedilen okul duvarlarını sarsmıştı.
Myraven'ın ailesi… O güne kadar sadece bir hayal gibi gelmişti. Onu evlatlık almışlardı, sonra bu okula göndermişlerdi. Bir kez bile geri dönmemişti. Ama şimdi, bir kardeşi olduğunu öğrenmek, içindeki boşluğu daha da büyütüyordu. Okuldan kaçmak istiyordu, eve dönmek, geçmişiyle yüzleşmek…
Bir gece, kimse fark etmeden, Myraven odasından çıkıp okuldan kaçtı. Sokaklar ona tanıdık gelmemişti. Yıllardır gitmediği bu şehirde, sanki bir yabancıydı. Ama gözünde bir hedef vardı: Evlatlık ailesine dönmek, onlara ve kardeşine ne olduğunu görmek.
Yolda, eski evine varana kadar her şey bulanıktı. Kapı, paslanmış metal parmaklıklarla çevrilmişti. Her şey terk edilmiş gibi görünüyordu. Bir an, belki de kaybolduğunu düşündü ama bir arka pencerede ışık gördü.
Kapıyı sessizce açtı ve içeriye girdi. Eve girdiğinde, yeni doğmuş bir bebeğin ağlaması duyuluyordu. Kardeşi… Gerçekten doğmuş muydu? Fakat gözleri, evin diğer odalarındaki yeni düzeni fark ettiğinde, şaşkınlıkla dondular. Ailesi, onu terk etmişti. Yerine, başka biri gelmişti. Ailesi ona sırtını dönmüştü. Bebeği kucaklayan kişi, Myraven’ın yerine konmuştu. Ailesi, Myraven'ı unutarak başka bir hayat kurmuştu.
Gözlerinden yaşlar süzüldü, ama öfke daha büyüktü. Zihninde bir karar aldı. Artık bu evin, bu ailenin, bu dünyadan kaybolması gerekiyordu. Bir an önce. Ailesini öldürmeye karar verdi.
İlk cinayet, oldukça hızlı oldu. Evlatlık ailesinin annesi, evde yalnızken Myraven’ın elinde bir bıçakla odasına girdi. Onun acizliğini görmek, yıllarca yaşadığı yalnızlık ve terk edilmenin acısıyla karıştı. Annemi öldürdü… Sessizce, hiçbir bağırma, tek bir ses olmadan.
Fakat işin en zor kısmı henüz gelmemişti.
Evlatlık babasıyla ve küçük kardeşiyle hesaplaşmaya kadar her şey devrimsel şekilde değişecekti. Myraven artık, kontrolünü kaybetmiş bir canavara dönüşüyordu. Terk edilmenin öfkesi ve yalnızlığın yaratacağı deliliğe yol almıştı.