Okulun bahçesindeydim. Yanımda Burak, Derin ve Ayça vardı. Ayça benim yanımda Derin ise Burağın yanına oturmuştu. Teneffüsteydik bizde vakiti çardakta oturarak sohbet ederek geçiriyorduk.
“Sonra ne oldu?” Diye soru sordu anısını anısını anlatan Burağa, kısık sesle kimsenin dıymayacağını düşünerek bana yaklaşıp, “ Kesin yalan ha, bu kadar anıyı nasıl buldu o kadar merak ettim” konuşmayı bitirip eski konumuna döndü. Ben aynısını yapıp kısık sesle konuşamazdım. Daha doğrusu hiç koşamam. Küçük bir kağıda yazıp fark ediyorlar mi diye kontroldan sonra kağıdı masadan sürterek ulaştırdım. Farkedip aldı. Yazdığım şey” neden o zaman sonra ne oldu diyip duruyorsun?”
Kâğıdı çevirip boş kısmına yazıcaklıkı kaleminin olmadığını fark etti kağıdı verip kalemi vermemek tam benim hatamdı. Ne düşündüm ki, önümde duran kalemi alıp yazdı. Oda kalemi masaya sürterek bana uzattı o kadar düşündükten sonra tek kelime “ meraktan” mı? Yazdı? Ne garip çocuk “Beni dinlemediniz mi?” Doruk hayal kırıklığıyla ikimizide bakıyordu hemen aynı anda “ seni dinliyorduk” dedik Doruk yüz ifadesini değiştirmeden bön bön bakmaya devam etti. “ Peki o zaman en son nerede kaldım” bana sorunun cevabını merak edercesine bakıyordu sonra aynı bakışı derine iletti. Ben onu hiç dinlemedim cevap verememek beni kötü hissettirdi. Neyseki Derin benden önce davranarak “ en son arkadaşın hırsızlık yapıp çaldığı eşyayı çantana koyduğunu sınıfta arkadaşlarının seni suçlayıp müdüre söylemesi ve ardından annenin bu olayda sana ne kadar kızdığını anlatıyordun.”
“Doğru, dinlemişsiniz” Bir iey diyecek gibi “ hey beni dinleyin” üçümüzde ne diyeceğini bekleyerek ona baktık” korku evine gitmeyi ne dersiniz?” Hepimizin tepkisini ölçmek için dikkatli bakıyordu. Ayça hemen atladı “ Kabul ediyorum, gidelim ne zaman?” Ayça baya hevesli görünüyordu. “ Bilemedim” dedi Derin
Sebebi bendim. Herkes korkudan bağırsa ben yapamazdım. Şanslıydımki korku filmi izleyerek büyüdüm asla korkmazdım. el işaretiyle “ Ben korkmam biliyorsunuz?” Dördüylede küçükken tanışmıştım başlarda iletişim kurmamız kalem kağıt sayesindeydi sonra dördüde el işareti öğrenmeye başladılar bu yüzden onlarda iletişimim kolaylaştı.
“Ya istemeyerekte olda tek başına kalsan sonra sana nasıl ulaşıcaz” dedi Derin iki saatlığına gidip gelecektik bir şey olmadı “ Yanınızdan ayrılmam söz” dedeim işaret diliyle “ saçmaladın sende niye kaybolsun? Hep beraber olacağız merak etme tek başına bir yere gönderseler ben gönüllü olup giderim onun yerine, yeterki gidelim.”
“Bende olurum ve böyle davranmamız hoş olmaz gitmek istiyor mu? İstiyor konu kapandı. Hem Ali’ye kim haber edecek” zil çalığında bagçedeki öğrenciler içeriye girmeye başladı. Ayça ayağa kalktı bende ondan sonra kalktım. Derin ” Ben söylerim ona” Dedi yerinden kalkarak” gidiyor muyuz yani” doruk istediği oldu diye sevinçten gülümsedi. “ Gidiyoruz sen ayarla her şeyi nereye gitmek istiyorsan sonra bize haber et!”
“Ne zaman gideceğimizi niye kimse söylemiyor?” Ayça gitmeye başlamadan önce merak ettiği soruyu hala almayı umarak ısrarla soruyordu. “ Ben bügün gideceğimiz yeri ayarlarım yarın gideriz derse geç kalmam lazım gidiyorum ben” Dedi Doruk sonra yetişmek için konuşarak adımlarla uzaklaştı.
Ayçada ayrıldıktan sonra Derinle ben kaldık ikimizde aynı sınıftaydık kalemi defterin aradına sıkıştırıp masamın üzerinde duran defteri elime aldım. “ Hadi bizde geç kalmayalım” dedim işaret dileğiyle, kafasını sallayarak onayladı kalkıp yanımda durdu beraber sınıfa girdik. Aynı sıraya oturduk kağıda bir şey yazıp bana uzattı. Bu sefer diğerine göre uzun yazmıştı “ korktuğunda beni bul” yazdığına gülümsedim. Kağıdı yırtıp atmadım. Saklıyacaktım.