Mecbur olup eve gitdik. Eve geliş saatimiz 22:48di. Tam kapıdan girerken yan komşumuz kapıyı açdı ve bize seslendi. Çok ürkütücü bir insandı. Çocuklara vuruyordu ve sinirli biriydi.(cinsiyeti:kadın) İsmini bilmiyorduk.
X:Yağmur, Deniz(Bu arada civcivlerim benim ismin Deniz,ablamın Yağmur neyse. Canlarım bide şu ürkütücü kadının ismini bulmadım o yüzden "x" kişisi diye hitap edicem, ablama ise Yağmur diye hitap edicem, kendime ise ben yazıcam)
Biz cevap vermekten korktuk. Ablam kapını anahtarla açmaya çalışıyordu. Cevap vermiyorduk. X kişisi sinirlenmeye başladı. Benim kolumdan tutarak dedi
X:Neden cevap vermiyorsun bana.
Ben:Bırak beni.
Yağmur:Bırak kardeşimin kolunu yoksa...
X:Yoksa ne
Yağmur:Yoksa bağırırım.
X:*Gülmeye başlar* Ayy gülmekten ölücekdim. Ben sendenmi korkucam. Beni sinirlendiriyorsun.
Ben:Canımı acıtıyorsunuz lütfen bırakın. Yalvarıyorum bırakın. *Daha çok sıkmaya başlar* Yeter lütfen.
Yağmur:Gerizekalımısın bırak dedim sana kardeşimin kolunu. Ne hakla bunu yaparsın sen.
*Bırakmaz*
Yağmur:Böyle olmuycak. *Bağırır*
X:Sizinle görüşücez.*Gider*
Ben:Abla canım çok acıdı. Lütfen eve dönelim.
Yağmur:Tamam ablacım hadi girelim.
İçeri gireriz. Bu akşam hiç korkmadan uyuruz. Yarın olur.
Ben:Hayret bu akşam çok rahat uyuduk. Hiç korkmadık.
Yağmur:Gerçektende çok iyi uyuduk ama bir problem var. Açız.
Ben:Ben bi bakıyım ekmek varmı.
Hiç ekmek kalmamışdı. Yine aç kalıcaktık ama aklımıza bir kumbara geldi.
Yağmur:Deniz hatırlıyomusun, ailecek biriktirdiyimiz kumbarayı?
Ben:Hatırlamazmıyım ne anılarımız var.
Yağmur:Onunla geçine biliriz.
Ben:Evet ya, nasıl aklımıza gelmedi.
*Kumbarayı bulup açarlar*
Yağmur:Burda baya çok para var.
Ben:Evet en az 1 yıl geçine biliriiizzzz.
*Çok sevinirler*
Devamı dördüncü bölümde🤍🐣
Nasıldı bu bölüm yorumlarda yazın bakalım civcivlerim💗
