Gece, denizin üzerine ağır bir perde gibi çökmüştü.
Ay bulutların ardında saklanırken dalgalar siyahkayalara öfkeyle çarpıyordu. Uzakta bir geminindirekleri, şimşeklerin beyaz ışığında bir anlığına görünüp tekrar karanlığa gömülüyordu.
Geminin adı The Raven's Curse idi.
Ve kaptanı, denizlerde adından korkuyla sözedilen bir adamdı.
Adrian Blackthorne.
Adrian güvertede durmuş, yaklaşan fırtınayı izliyordu.
"Yelkenleri indirin!" diye bağırdı.
Mürettebat emirleri yerine getirirken gemi dev bir dalgayla sarsıldı.
Tam o sırada denizin içinden bir ışık yükseldi.
Mavi.
Parlak.
Neredeyse canlıymış gibi hareket eden bir ışık.
Adrian kaşlarını çattı.
"Bu da ne?"
Bir sonraki dalga geri çekildiğinde, kayalarınüzerinde bir insan gördü.
Genç bir kadın.
Üzerindeki beyaz elbise sırılsıklamdı. Uzun siyahsaçları yüzüne yapışmıştı.
Adrian hiç düşünmeden halatın hazırlanmasını emretti.
"Onu alın."
Adamlarından biri şaşkınlıkla baktı.
"Kaptan, bu fırtınada mı?"
Adrian'ın bakışı sertleşti.
"Emirlerimi tekrarlatmam."
Birkaç dakika sonra genç kadın güverteyeçıkarıldı.
Kadın gözlerini açtığında herkes sustu.
Gözleri sıradan değildi.
Deniz mavisiydi.
Kadın Adrian'a baktı.
"Sen..."
Adrian diz çöktü.
"Adım Adrian Blackthorne. Sen kimsin?"
Kadın titreyerek başını kaldırdı.
"Elara."
"Elara ne?"
Bir süre sustu.
"Elara Veyne."
Adrian'ın yüzündeki ifade değişti.
Bu ismi daha önce duymuştu.
Yıllar önce denizciler arasında bir efsaneanlatılırdı.
Veyne soyundan gelen biri denizin kalbiniuyandırabilirdi.
Adrian ayağa kalktı.
"Onu kamarama götürün."
Elara onun kolunu tuttu.
"Hayır."
Adrian durdu.
"Ne?"
Elara'nın bakışları karanlık denize çevrildi.
"Burada kalmalıyım."
"Neden?"
Elara fısıldadı:
"Çünkü deniz bana senin geleceğini söyledi."
Adrian ilk kez gerçekten şaşırdı.
Ve o gece, iki insanın kaderi birbirine bağlandı.