KARANLIK

Bedenim, tamamen karanlığa çekilmiş durumda. Hırs, kin, öfke ve intikam. Ben bu dört kavramın vücut bulmuş haliyim. Bahçelerim çöle, yazım kışa, aydınlığım karanlığa, ellerim kana, dilim küfüre,  dönüşmüş vaziyette. Babamın intikamını almak için çıktığım bu yolda, hedefime ulaşmış, intikam ateşinden cayır cayır yanan bedenime bir kova su dökmüştüm, ama ellerimde ki kan lekesi ve kokusu asla geçmemişti. İstemeden karanlığa çekiliyor, çırpındıkça batıyor, battıkça da karanlığa alışıyordum. Vazgeçtim, en sonunda karanlığın ortasına kendi imparatorluğumu kurdum. Güçlendim, şimdi karanlık önümde diz çöküyor. Karanlığıma aydınlık olan, çölümde çiçek açtıran, kışımı yaza çeviren her şeyi, herkesi katlettim. Kendi adaletimi kendim kurdum, kurallarımı kendim yazdım, kendime yeni bir gezegen oluşturdum. Ben güçlendikçe düşmanlarım çoğaldı, yakıp yıkmak istediler beni. Ama, ben zaten ateş olmuştum.  Duygusuzluğum, acımasızlığım, namım, katledişlerim ormanda yayılan yangın gibi, tüm evrene yayılmıştı. Artık beni herkes tanıyordu. “Ben Asya Altay karanlığıma hoş geldin”