Valeria pencerenin önünde durmuş dışarıyı izliyordu.Yağmur ince ince yağıyor, damlalar camdan aşağı süzülüyordu. Ev sessizdi,fazla sessiz.Bu sessizlik ona hiçbir zaman huzur vermemişti.Çünkü ailesinde sessizlik genellikle bir fırtınanın habercisiydi.
Koridordan gelen ayak seslerini duyunca arkasını döndü.Babası çalışma odasından çıkıyordu. Siyah takım elbisesi kusursuzdu. Yüzündeki ifade ise okunamıyordu.
"Valeria."
Valeria istemsizce dikleşti.
"Evet?"
"Çalışma odama gel."
Babası açıklama yapmadı. Asla yapmazdı.
Valeria derin bir nefes aldı ve peşinden yürüdü. Çalışma odasının kapısı kapanır kapanmaz içindeki huzursuzluk büyüdü. Masanın üzerinde açık duran birkaç dosya vardı.Yanlarında haritalar ve bir şehir ismi. Babası dosyaları kapattı.
"Taşınıyoruz."
Valeria gözlerini kırpıştırdı.
"Yine mi?"
"Bu bir soru değil."
Valeria dişlerini sıktı. Son birkaç yılda kaç kez taşındıklarını bile hatırlamıyordu.Her seferinde yeni bir ev, yeni insanlar, yeni kurallar. Ama aynı hayat.
"Ama neden?"
Babası ona sert bir bakış attı.
"Bilmen gerekmiyor."
İşte yine aynı cevap.
Valeria'nın çocukluğundan beri duyduğu cevap. Bilmen gerekmiyor, sorma, karışma, itaat et.
Valeria başını çevirdi.
"Bıktım."
Oda bir anda sessizleşti. Babası yavaşça ayağa kalktı.
"Ne dedin?"
"Bıktım dedim."
Valeria ilk kez geri adım atmadı.
"Sürekli taşınmaktan, hiçbir şey bilmemekten, herkesin benden sır saklamasından bıktım."
Kapının yanında duran annesi endişeyle ona baktı.
"Valeria..."
Ama artık çok geçti.
"Bana bir kez olsun normal davranamaz mısınız?"
Babası birkaç saniye boyunca ona baktı sonra beklenmedik şekilde sakin bir sesle konuştu.
"Normal insanlar gibi yaşama şansın hiç olmadı."
Valeria'nın içi ürperdi, Babası devam etti.
"Ve bundan sonra da olmayacak."
Ardından masanın çekmecesinden siyah bir zarf çıkardı. Valeria'nın önüne bıraktı ve Valeria zarfı eline aldı ve inceledi. Zarfın üzerinde yalnızca altın renkli bir arma vardı. Kanatlarını açmış bir kuzgun. Altında ise tek bir isim yazıyordu.
NOCTIS ACADEMY
Valeria kaşlarını çattı.
"Bu ne?"
"Yeni okulun."
"O okula gitmeyeceğim."
Babası gözünü bile kırpmadı.
"Gidiyorsun."
Valeria zarfı masaya bıraktı.
"Hayır."
"Bu konuda fikrin sorulmadı."
Odadaki hava ağırlaşmıştı Valeria babasının gözlerine baktı öfke yoktu ama daha kötü bir şey vardı. Kararlılık Karar çoktan verilmişti. Bir hafta sonra hayatı tamamen değişecekti