Bölüm 1

Evin koridoru, sanki var olmayan bir rüzgârla titriyordu. Kapı aralıklarından taşan loşluk, duvarlardaki eski çivilerin gölgesini uzatıyor, onları ince, siyah çatlaklara dönüştürüyordu. Ayşe, her adım attığında tahta zeminden çıkan gıcırtılar, boşluğun içinde yankılanıyor ve hemen ardından keskin bir sessizlik çöküyordu—sanki ev, her sesi önce emiyor, sonra yutuyordu.Burası, ölen halasının evi. Kasaba halkı burayı “Kör Ev” diye çağırırdı; pencerelerin çoğu yıllar önce tahtalarla çivilenmiş, içerideki hava dışarıyla bağını çoktan kesmişti. Ayşe’nin buraya geliş sebebi basitti: evin tapusunu üstüne almak ve satmak. Ama bu basit niyetin, kapı eşiğinden adım atar atmaz bozulduğunu hissetti.Üst kattaki odalardan birinden ince bir uğultu geliyordu. İnsan sesi değildi; daha çok, çok eski bir radyodan gelen boğuk, bozulmuş bir melodiye benziyordu. Tiz notalar, sanki yerçekimine karşı gelerek tavana doğru çıkıyor, sonra tekrar aşağıya çöküyordu.Ayşe, el fenerini yakıp merdivene yöneldiğinde fark etti: tozlu halının üzerinde, birbirine paralel ve ıslak gibi parlayan ayak izleri vardı. En kötüsü… izler yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya doğru gidiyordu.Merdivenin ilk basamağına bastığında uğultu bir anlığına kesildi. Evin nefesini tuttuğunu hissetti. Sonra bir fısıltı duyuldu, çok yakından, neredeyse kulak hizasından:“Geldiğini biliyoruz…”Ayşe refleksle arkasına döndü. Arkasında hiçbir şey yoktu. Yalnızca karanlık, ağır ve bekleyen bir şekilde duruyordu. Ama fark etti ki… kendi nefesini duyamıyordu.