Gözlerime inanamadım.. Önümde duran Aylinden başkası değildi. Donuk şekilde yüzüme bakıyordu. Sessizlik beni daha da heyecanlandırıyordu. Sessizliği ilk ben bozdum. "sen nasıl buraya geldin?, annemler nerede? Sen yalnızmı geldin? Gecenin yarısı niye geldin?" diye Aylinin suratına sorular yağdırıyordum."Bilmiyorum" dedi. Yorgunluktan ölsemde ısrar ediyordum.. Sonunda pes ettim. Sadece bilmiyorumdan başka bir şey söylemiyordu. Zaten ben de çok üstüne gitmedim. Çok garip görünüyordu. O kadar ki, gözlerinin derinliklerinde ki o yaşam belirtisi bile göremiyordum. Ölü gibiydi. Tek yaşam belirtisi bilmiyorum demesiydi. Uğraşmak istemiyordum. Uyumaya gidiyordum ki, garip garip sesler çıkarıyordu. "İ-iyimisin?" ve yine cevap yok....
Uyudum zorla da olsa.. Yarın uyandım. Dün yaşadığım olaylardan sonra boğazım kurumuştu. Aşağıya indim. Yemek yiyordum. Sonra kapıda bir süliet gördüm. Aylin olduğundan emindim. Tam yanına gidecektim ki kapı zili çaldı. Koşa koşa kapıya gittim. Açtım,annem ve babam ve o da ne. Arkalarından çıkan Aylin