KARANLIĞIN HARELERİ

O gece, o kır saçlı adam bana büyüyünce kendileri gibi bir insan olacağımı söylediğinde ona karşı çıkmıştım. Oysa haklıydı, ben onlar gibiydim. Ayakucumdaki cesetlere bakarken içimdeki tüm iyilik ölmüştü. Yanılıyordum, ben aslında doğuştan iyi değildim. Bebekler masum olurdu, ben bebekken bile masum değildim. Bunu o gece, kulağıma, o kır saçlı adam fısıldamıştı ilk kez duyacağım bir ninniyi mırıldanırcasına. Ninniler masum çocuklara söylenirdi, ben masum değildim. Ninniler benim için bir ölüm senfonisiydi artık, kanlı ellerime bakarken mırıldandığım. Annesi onu çok severmiş... Ve devamını ben mırıldandım: "O annesini öldürmüş."