Yağmur, şehrin bütün seslerini bastırıyordu.Gün boyu durmamıştı
"Ah yine mi? Nefret ediyorum yağmurdan."
Lara, otobüs durağının altında tek başına beklerken telefonunun ekranına bir kez daha baktı.
23.47.
Babası üç gündür kayıptı.
Polis bunun üzerinde fazla durmamıştı. Yetişkin bir adamın birkaç gün ortadan kaybolmasının olağan olabileceğini söylemişlerdi.
Ama Lara bunun doğru olmadığını biliyordu.
Çünkü babası kaybolmadan birkaç saat önce ona tek bir mesaj göndermişti.
“Evdeki eski sandığı açma.”
Lara, doğal olarak ilk iş sandığı açmıştı.
İçinden eski fotoğraflar, birkaç mektup ve küçük, siyah bir anahtar çıkmıştı.
Anahtarın üzerinde yalnızca tek bir harf vardı:
A.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
“Onu buldun.”
Lara irkilerek arkasını döndü.
Siyah montlu bir adam birkaç metre ötede duruyordu.
Yüzünün yarısı karanlıkta kalmıştı.
“Sen kimsin? ”
Adam cevap vermedi.
Bakışları Lara'nın elindeki anahtara kaydı.
“Onu bana ver.”
Lara anahtarı avucunun içine sıkıştırdı.
“Rüyanda görürsün.”
Adam birkaç adım yaklaştı.
"Sakın sakın yaklaşma"
“Bunun oyun olduğunu sanıyorsun.”
“Sen de beni korkutabileceğini sanıyorsun.”
Adam durdu.
İlk kez yüzü ışığın altına girdi.
Lara onu daha önce hiç görmemişti.
Ama gözlerindeki ifade garip bir şekilde tanıdıktı.
Sanki bu adam onu uzun zamandır tanıyordu.
“Baban sana ne anlattı?”
Lara'nın kalbi hızlandı.
“Babamı nereden tanıyorsun?”
Adam cevap vermek yerine cebinden bir fotoğraf çıkardı ve yere bıraktı.
Lara eğilip fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta babası vardı.
Yanında da küçük bir çocuk karşımda duran adama benziyordu .
Fakat fotoğrafın arkasında yazan tarih on iki yıl öncesine aitti.
Lara'nın nefesi kesildi.
“Bu... imkânsız.”
Adam arkasını döndü.
“Babanın neden kaybolduğunu öğrenmek istiyorsan beni takip et.”
Lara birkaç saniye tereddüt etti.
“Ya gelmezsem?”
Adam başını hafifçe çevirip ona baktı.
“O zaman sıradaki kaybolan kişi sen olursun.”
Ve karanlığın içinde kayboldu.
~Devam edecek
İlk kitabım umarım beğenirsiniz. :) Okuduğunuz için teşekkür ederim.