Bölüm 2

Mutluydum ta ki o cümleyi duyana kadar... Annem Azra'nın başka bir şehire taşınacağını söyledi. Resmen başımdan aşağı kaynar sular döküldü. O benim en yakın arkadaşımdı, ona çok bağlanmıştım. O giderse ne yapacaktım? Aklımdan yüzlerce düşünce geçerken düşüncelerle birlikte gözlerimden yaşlar dökülmeye başladı. Çok geçti çünkü bir sonraki gün Azralar taşınacaktı. Yağmurlu bir sabaha uyandım. Evet bugün Azra gidecekti. Yaşayacağım travmadan habersiz Azranın yanına gittim. Evde yoklardı. Ağlayarak dışarı çıktım. Gri arabalarına eşyalarını yüklüyorlardı. Gerçekten gidiyorlardı. Biz daha Winx oynamamıştık .O Miusa, ben ise Bloom olacaktım. O soğuk havada yüzümde bir sıcaklık hissettim. Ağladığım için gözyaşlarım yüzümü bir yandan ıslatıyor bir yandan ise resmen yakıyordu. Kapıları kapattılar, gidiyorlardı. Gözyaşlarım artarken yağmur yağmaya başladı. Lojman kapısından dışarı çıktılar. Ağlayarak eve koştum. Birkaç dakika sonra kapı çaldı. Kapıda Azra vardı. Bu da neydi şimdi? Azra mor yapay bir çiçek getirmişti. Kendince veda ediyordu. Çiçeği aldım ve saatlerce ağladım. Sanırım artık kimsem yoktu. Yedi yaşında bir çocuktum, okula gidince gözlerim hep onu aradı. Bir süre içime kapandım, her gün ağladım. Annem bana lojmandaki diğer çocukların varlığını hatırlattı. Azra gidince gerçek dostlarımla vakit geçirmeye başladım. Tabii içimde bir burukluk vardı. Okuldan bıktım. Okuldakilerden bıktım. Hocadan bıktım. Zorbalık göreceğimden habersiz okulumu değiştirdim. Gerçi eski okulumda da zorbalık görüyordum. Her teneffüs yan sınıftaki erkekler gelip bizi sıkıştırıyor benim sözde arkadaşlarım beni ortaya atıp dövülmeme sebep oluyorlardı. Hocam benden memnun değildi. İstanbul'a gidince psikoloğa başladım fakat daha yedi yaşındaydım. Geceleri uyurgezerdim, fark etmeden geceleri dişlerimi birbirine vuruyormuşum. her çocuk gibi derste konuşuyormuşum diye kaygılı çocuk tanısı koydular. Evet asıl olaya geldik ''Lojmandakiler''.