Bölüm 47

Alaz, Efsun’un elini her zamankinden daha sıkı tuttu. Arabanın arkasında, mermilerin arasından sağ kurtulmuşlardı ama şimdi önlerinde iki yol vardı: Ya tellerin arkasındaki karanlığa kaçıp kaçak bir hayat yaşayacaklardı ya da geri dönüp bu enkazın içinden yeni bir hayat kuracaklardı. Efsun: "Alaz, jandarma geliyor! Eğer şimdi gitmezsek bir daha hiç gidemeyiz. Ama bak... Zümra ablasız, Bartu kimsesiz kaldı. Bu kan davası biz kaçarsak hiç bitmeyecek." Alaz: "Benim kim olduğum bile belli değil artık Efsun. Kara değilim, Kazım’ın sakladığı bir emanetim sadece. Ama seninle olduğum her yer benim evim. Kaçmayalım... Teslim olalım ve bu hikayeyi biz bitirelim."