Bölüm 40

Mektup bittiğinde Alaz, elindeki silahı yere düşürdü. Dizlerinin üzerine çöktü. Yıllardır uğruna savaştığı, "ailem" dediği Kara ailesiyle hiçbir kan bağı yoktu. O sadece bir piyondu. Alaz: "Ben kimim o zaman? Ben kimiz?" Bartu: (Kahkahalar atarak) "Gördün mü Alaz? Ben bir yabancı gibi atıldım, sen ise bir yalanın içinde prens gibi büyütüldün. İkimiz de bu adamın kurbanıyız!" Kazım Bey: "Zümra, kızım... Mecburdum. Kara ailesi Bartu’yu öldürecekti. Onu ancak böyle kurtarabilirdim. Alaz’ı ise hep uzaktan korudum."