bazen insan ne yapacağını nerede duracağını bilemez , hiç bir yere ait değilmiş gibi hisseder ve sırf bir yere ait olmak için çabalar bundan dolayıda yanlış şeyler yapar.
Galiba bende bir yanlış yaptım ve galiba şu an o yanlışlardan biriyle karşılaşıyorum.
ee tabi etrafımı görsem daha iyi olur ama neyse.
Ayy ben konuya balıklama daldım galiba ama bir özet geçiyim şimdi şöyle ki ben bi boklar yemiş ve bunlardan ötürü kaçırılmış ve bilmediğim bir yerde buz gibi betonda oturup bekliyor olabilirim.
ehehehehehe.
şu an nerde olduğum hakkında en ufak bir fikrim bile yok.
LAN LAN Bİ SANİYE YA BUNLAR BENİ DÖVÜP TÜRLÜ İŞKENCELER YAPTIKTAN SONRA HIRSLARINI ALAMAYIP KAÇAK YOLLARLA BANA ESTETİK YAPTIRIP KİLO ALDIRARAK RECEP İVEDİĞE BENZETİRLERSE.
HİİH TÖVBELER OLSUNN.
ben kendi saçmalıklarımla boğulurken birden kapı açıldı ve içeriye ayak seslerinden anladığım kadarıyla iki kadın ve üç erkek girmişti.
soytarılığı bırakıp ne olduğunu çözmem gerekiyor.
çişim geldi ama ya çişim varken nasıl düşünebilirim off ya, bunlarda kafamda dikilmiş neye bakıyolarsa hiç biri gözümü açmaya bile yeltenmedi yazık sakatlar herhald-
"ananı"
Birinin bi anda hem ağzımdaki bandı hemde gözümdekini çekmesiyle kelimenin tam anlamıyla ebesi kovalanmışa dönmüştüm.
ve tahmin ettiğim gibi karşımda iki kız ve üç erkek duruyordu.
Erkeklerden biri orta boylu oldukça çelimsiz kumral biriydi, erkeklerden ikisi ise esmer oldukça uzun boylu ve kaslılardı.
kızlardan ise biri kızıl saçlı esmer tenli ve uzun boyluydu diğeri ise kumral orta boylu ve hafif kasları var gibiydi
açıkçası burdan bakınca çelimsiz kumral çocuk bile korkutucu ve sinirli görünüyordu.
karşımda duran insanların yüzünü daha fazla incelemeden hazır fırsatım varken nerde olduğuma baktım ve her detayı aklıma kazıdım zaten küçük harabe camı bile olmayan bi odanın içindeydim,ellerim ve ayaklarım duvara zincirlerle kelepçelenmiş bir şekilde duruyodu bu kelepçelerinden hepsinden saniyeler içerisinde kurtulup burdan kaçabilirdim ama öncelikle beni kaçıranların kim olduğunu öğrenmem gerekiyordu.
Tekrar karşımdaki insanlara baktığımda hepsinin pür dikkat bana baktığını gördüm anlaşılan onlarda beni tanımaya çalışıyordu.
Aralarından kızıl olan kız bana doğru bir adım daha yaklaşarak."demek hepimizin cüzdanlarını çalan ve bizi dolandırmaya çalışan küçük kız sendin haa , ama sobe tatlım yakalandın biziden kurtulmak o okadar kolay değil."
kızın söylediklerinden sonra neden burda olduğumu hatırlamıştım.
1 hafta önce
napsaamm' napsam' acaba off can sıkıntısından ölüceğim resmen.
daha fazla dayanamayarak kaldığım ufak apartman dairesinden çıkarak her zaman gittiğim bara doğru gitmeye başladım bar dediğime bakmayın asıl olayı kumarhanedir.
en kısa zamanda oraya vardığımda oranın VIP üyesi olduğum için korumalar kenara çekilmiş ve girmeme izin vermişlerdi zaman kaybetmeden barın arka tarafından kumarhanenin olduğu yere gidiyordum ki kumral çelimsiz bi çocuk bana çarpana kadar."önüne bak küçük."
"ne küçüğü lan dua et kadınsın ha."
dua et kadınsın
dua et kadınsın
bu benim en nefret ettiğim kelimedir bu küçük çocuk sanırım benim buranın binevi sahibi olduğumdan haberi yok haber verelim bakalım.
çocuk farkına varmadan cebindeki kimlik kartı ve silahlar dahil her şeyi almış ve son söylediğini sanki hiç duymamış gibi yüzümde sıfır mimikle kumarhaneye doğru yürümeye devam ettim.
kumarhaneye geliş amacım ya bi kaç keriz keklemek ya da içip eğlenmektir bir masaya oturup etrafı gözlemlemeye başladım burası sarmazsa bara geri dönecektim.
tam kalkıp gidiyorken bana çarpan kumral çocuğun kumarda hile yaptığını ve bir başka masada oturan arkadaşlarına gülümseyip göz kırparken buldum.
benim. mekanımda. benden. başka. kimse. hile. yapamaz.
önce çocuğun arkadaşlarının oturduğu masaya giderek hiç birine hissettirmeden tıpkı bir hayalet gibi cüzdanlarını ve üstlerindeki kesici delici aletleri almıştım ve yine anı hızla çocuğun oturduğu sandalyeye çarparak sakladıklarını düşürmesini sağladım.
karşısında oturan adamlar çocuğun hile yaptığını görünce resmen deliye dönmüşlerdi bense hiç oralı değilmişim gibi pardon diyerek hemen ordan ayrıldım en son gördüğüm çocuğun ve arkadaşlarının silahlarına uzanmaya çalışmaları ama unuttukları bir şey var hepsinin silahları bendeydi...
aptallar.
