Bölüm 4: Penceredeki Umut
Gece boyunca uyuyamadım. Asya göğsümde huzurla nefes alıp verirken, ben pencereden yıldızlara baktım. Her biri bana “Vazgeçme” diyordu sanki. İçimde bir ses fısıldadı:
"Sen güçlü olursan, kızın da güçlü olur Elif..."
Esat o gün geç geldi. Sarhoştu. Bağırdı, eşyaları kırdı. Başımı örttüğüm için "inatçı", çalışmak istediğim için "edepsiz" dedi. Ama artık korkmuyordum. İçimde bir kıvılcım yanmıştı.