Bölüm 5

Bölüm V: Küller ve Hesaplaşma (FİNAL) Doktor Albinus, Kaltfels köyüne indiğinde hava ağırdı; sadece karın ağırlığı değil, aynı zamanda korkunun ve kayıp ruhların ağırlığı vardı. Köylüler onu 'bilge bir yabancı' olarak karşıladı ve canavarın yarattığı dehşeti anlattılar. Albinus, yüzüne sahte bir ciddiyet maskesi takarak, bu canavarın "cinlerin işi" olduğunu ve onu durdurmak için kadim otların ve kutsal metallerin gerektiğini söyledi. Ancak, planı basitti: Yaratığı tuzağa düşürmek ve ateşte yok etmek. Köyün eski değirmenini, yaratığın yiyecek aramak için muhtemelen geleceği yer olarak belirledi. O gece, kar yağışı altında, Albinus değirmende tek başınaydı. Elinde, yaratığın sinir sistemini felç etmek için hazırladığı, güçlü bir baldıran otu ve afyon karışımıyla kaplanmış kalın bir balta vardı. Çok geçmeden, değirmenin ağır ahşap kapısı dışarıdan gelen korkunç bir gücün darbesiyle gıcırdayarak açıldı. Yaratık içeri girdi; gölgeler arasında devasa ve dehşet verici görünüyordu. Gözlerinde ne bir insan zekası ne de bir hayvan vahşeti vardı; yalnızca saf, ilkel bir yaşam enerjisi parlıyordu. Yaratık, yaratıcısını tanıdı ve hırıltısı bu kez bir ihanet çığlığı gibiydi. Albinus tereddüt etmedi. Baltayı, yaratığın en savunmasız, kalbinin simya ile birleştirildiği noktaya doğru fırlattı. Balta, et ve dikiş sesleri arasında gömüldü. Yaratık, göğsünden bir odun yığını gibi kıvranan balta ile bir an durdu, ardından devrilerek değirmenin içindeki fenerleri devirdi. Kuru ahşap zemin hemen alev aldı. Albinus, yaptığı hatayı yok etmek için kapıya koştu, ama yaratık son bir çabayla uzandı ve hekimin pelerinini yakaladı. Doktor, canavarın elinden kurtulmaya çalışırken, canavarın yüzündeki o son bakışı gördü: Korkunç bir acı ve kurtuluşun karışımı. Albinus, pelerinini yırtarak alevlerden kendini dışarı attı. Değirmen, kısa sürede bir cehenneme dönüştü. Sabah olduğunda, Kaltfels köylüleri sadece dumana bulanmış külleri ve artık sessizleşmiş yamaçları buldu. Doktor Albinus ortadan kaybolmuştu. Köylüler canavarın ve bilgenin yanarak öldüğüne inandı. Ama Albinus, sadece ormana doğru kaçmıştı. O biliyordu ki, ateş bile onun lanetini tamamen silememişti.