Kara Miras – 2. Bölüm
Mira notu avuçlarının içinde buruşturdu. İçindeki öfke boğazına düğümlenmişti. Baran’a dönüp gözlerini dikti.
Mira (keskin bir sesle):
“Sen biliyorsun. O bakışlardan belli. Söyle, kimin işi bu?”
Baran derin bir nefes aldı, gözlerini ondan kaçırmadı ama yanıt da vermedi. Sadece bir adım ileri attı, aralarındaki mesafeyi yok edecek kadar. Mira’nın kalbi hızla çarpıyordu.
Baran (alçak bir tonda):
“Bildiğimi söylersem, geri dönülmez bir yola girersin. Hazır mısın Mira?”
Mira’nın dudakları aralandı, tam cevap verecekti ki… kapı bir kez daha çaldı. Baston sesinden önce, bu kez genç bir adamın adımları duyuldu. İçeri, Rıza’nın yanında Kerem girdi.
Kerem, Rıza’nın yıllardır yanında tuttuğu, sessiz ama keskin bakışlı adamıydı. Yirmili yaşlarının sonunda, kısa sakallı, koyu gözlü… Girdiği anda odanın havası değişti.
Kerem:
“Üzgünüm, böldüm. Ama bilmeniz gereken bir şey var.”
Rıza hemen sert bir bakış fırlattı.
Rıza:
“Kerem! Bu konuşmalar Mira’nın yanında yapılmaz.”
Mira öne atıldı.
Mira:
“Yeter artık! Ben artık çocuktan ibaret değilim. Eğer babamın ölümüne dair bir şey biliyorsanız, susmayın!”
Kerem tereddüt etti, gözleri bir an Baran’a kaydı. Baran’ın çenesindeki kas gerildi, bakışları karardı.
Kerem (düşük sesle):
“Dışarıda birileri var. Aziz Kara’nın öldüğü gece orada bulunanlardan biri geri dönmüş. Hem de bu şehre.”
Mira’nın içi ürperdi.
Mira:
“Kim?!”
Kerem sessiz kaldı. Gözleriyle Rıza’dan onay bekledi. Rıza’nın elleri titredi, bastonunu yere sertçe vurdu.
Rıza:
“Adını söyleme! Daha zamanı değil.”
Mira dişlerini sıktı. Odada tansiyon yükseldikçe mumun alevi bir o yana bir bu yana titriyordu.
Baran Mira’ya yaklaşıp kulağına doğru eğildi, sesi fısıltıya dönüştü:
Baran:
“Ben seni korumak için buradayım. Ama bir gün, bana güvenmek zorunda kalacaksın.”
Mira’nın boğazı kurudu. Onun sesinde hem tehdit, hem de tuhaf bir çekim vardı. Gözlerini kapattığında babasının yüzünü gördü, açtığında ise Baran’ın keskin bakışlarını…
Birden dışarıdan köpek havlamaları yükseldi. Kerem hızla pencereye yöneldi.
Kerem:
“Geldiler.”
Mira, şaşkınlıkla etrafına bakındı.
Mira:
“Kim geldi?”
Baran gömleğinin yakasını düzeltti, gözlerini hiç Mira’dan ayırmadan gülümsedi.
Baran:
“Oyun başlıyor, Mira. Hazır ol.”
...