Selin bir öğrenci evinde kalıyordu. Ailesini bir kaza sonucu kaybetmişti. Yine birgün kendine kahve almaya giderken etrafın çok sessiz olduğunu farketti. Etrafta kimsecikler yoktu sadece selin vardı. Selin'in tüyleri diken diken olmuştu. İçi ürpermişti. Sadece o vardı. Kola koşa starbucks'a gitti. Kahvesini alır almaz eve koşmaya başladı. Ama bir gariplik vardı. Sokaklar insan doluydu.bir gariplik daha vardı selin kahve sevmezdi ki! Selin"Aman Allah'ım neler oluyor!? "Dedi ve tam o sırada çok yakınında sıcak bir nefes hissetti...
Gelen oda arkadaşı Eceydi. Ece'yi gördüğüne çok sevinmişti. Olanları ona anlatsamıydı acaba? bu konuda biraz endişeliydi.
Selin:Ece sana bişey söylemem gerekiyor.
Ece:söyleyebilirsin anlayışlıyımdır.
Selin:ben sabah kahve almaya çıktım ama etraf bomboştu. Ve ben kahveden nefret ederim...
Ece:Ciddi bişeye benzi-
*Yere yığılır*
Selin:ECE IYIMISIN.!?
1. BÖLÜMÜN SONU