🌌 SONUN BAŞLANGICI
Bir süre sonra kimse o siteyi açıkça hatırlamaz oldu.
İnsanlar “bir siyah ekran vardı” diyordu ama detaylar kayıyordu. Bazıları hiç görmediğini söylüyordu. Bazıları ise gördüğünü ama ne olduğunu açıklayamadığını.
Ama internet tamamen değişmişti.
Bazı sayfalar açılırken yarıda kesiliyordu. Bazı videoların ortası eksikti. Bazı fotoğraflar, sanki bilinçli olarak silinmiş gibiydi. Ama bu bir virüs gibi görünmüyordu. Çünkü hiçbir şey bozulmuş değildi… sadece tamamlanmamıştı.
Sanki gerçekliğin bazı parçaları artık “var olmamaya karar vermişti”.
---
O gece gökyüzü çok sakindi.
Ama sakinlik normal değildi.
Çünkü yıldızlar olması gerektiği gibi parlamıyordu. Bazıları vardı, bazıları yoktu. Ama yokluk bile net değildi — sanki gözler hangi kısmın gerçek olduğunu seçemiyordu.
Ve ortada o nokta vardı.
⚫
Ama artık nokta değildi.
Bir boşluktu.
---
İnsanlar aynı anda aynı şeyi hissetmeye başladı: başlarının içinde bir sessizlik. Düşünceler daha kısa geliyordu. Hatıralar tam oluşmadan kayboluyordu. Bir cümleyi düşünmeye başlıyorlardı ama ortasında unutuyorlardı.
Telefonlar açılıyor, hiçbir şey göstermiyordu. İnternet vardı ama içerik yoktu. Sadece bağlantı hissi kalmıştı.
Ve sonra tek bir şey oldu.
Kimse tam olarak nasıl başladığını hatırlamıyordu.
Ama herkes aynı anda gökyüzüne baktı.
---
Karanlık nokta artık büyümüyordu.
Çünkü büyüme bitmişti.
Artık her şey onun içindeydi.
Sokak ışıkları bile zayıflamaya başladı. Sesler uzaklaştı. Rüzgâr bile daha az “gerçek” geliyordu. Sanki dünya kendini geri çekiyordu.
Ve son bir bildirim geldi.
Kimse hangi cihazdan geldiğini bilmiyordu.
Ama herkes gördü.
> “SON BAŞLADI”
---
O anda gökyüzü tamamen değişmedi.
Sadece… eksildi.
Bir parça daha yok oldu.
Ve insanlar fark etti: bu bir son değil.
Bu, sonun artık başladığı andı.
---
⚫