Bölüm 8

Kar taneleri yine kasabanın taşlı yollarını beyaza boyamıştı.Hava keskin soğuktu, ama Raddy’nin içi daha da buz kesmişti. Çünkü o gün, Durple’ı meydanda yalnız başına Oran’la konuşurken görmüştü.Oran, Durple’ın elinde bir kitap tutuyor, adeta ısrarla bir şeyler anlatıyordu.Durple başını çeviriyor, rahatsız görünüyordu.Ama Oran geri adım atmıyordu. Raddy’nin sabrı taştı. Adımlarını kararlı ama ağır bir şekilde attı Oran’ın yanına.İkisinin arasında sadece birkaç adım kalınca durdu. Kasaba meydanı sessizdi; insanlar uzaklardan gizlice bakıyordu.Kar, sessizce yağmaya devam ederken, iki genç adam göz göze geldi.Ve havada asılı kalan bir gerilim oluştu. Raddy, sesi titremeden, ama derin bir ciddiyetle konuştu:“Oran. Durple’ı rahat bırak.” Oran hafifçe gülümsedi. Gözlerinde kibirle karışık bir meydan okuma vardı.“Durple ne yapacağını kendi seçebilir. Senin korumana ihtiyacı yok.” Raddy bir adım daha attı.Durple’ın gözlerinin ucuyla onu durdurmaya çalıştığını gördü, ama artık zamanı gelmişti.“Seçimini zaten yaptı,” dedi Raddy kısık sesle.“Ben ona inandım. Ona sabır verdim. Sen… sadece almak istiyorsun.” Oran’ın yüzü sertleşti.“Kendine fazla güvenme, Raddy. İnsanlar değişir. Kalpler değişir. Belki de Durple, sonunda gerçek bir hayatı hak ettiğini anlayacak.” Bu söz Raddy’nin içini yaktı. Ama sakinliğini bozmadı.Yavaşça, neredeyse fısıltıyla cevap verdi:“Gerçek hayat lüks değildir, Oran. Gerçek hayat… birlikte yarattığın küçük anlarda saklıdır. Durple’la biz, o küçük anlardan bir dünya kurduk.” Oran bir şey söylemek istedi ama Durple öne çıktı.Yumuşak ama kararlı bir sesle:“Oran,” dedi, “Raddy’yi seçtim. Onun yanında, gerçek beni buluyorum.Senin yanında… sadece eksik hissettiriyor.” Oran birkaç saniye kıpırdamadan durdu.Sonra başını hafifçe eğdi, gözlerinde kırık bir bakışla:“Demek böyle,” dedi .Ve ardından sessizce geri çekildi.Karların içinde adım adım kayboldu. Durple, Raddy’ye döndü.Raddy ona bakarken bütün savaşın yorgunluğu yüzüne yansımıştı.Ama Durple’ın sıcak bakışı, tüm yorgunluğu silip süpürdü. İkisi sessizce birbirlerine yaklaştılar.Bu kez söze gerek yoktu.Kalpler konuşuyordu:Birlikte kalmak için, birlikte savaşacaklardı.