Kapının arkasındaki gölge

Elif, üniversite sınavına hazırlanan sessiz, içine kapanık bir genç kızdı. Ailesiyle birlikte eski bir kasabaya, dedesinden miras kalan ahşap bir eve taşınmışlardı. Ev yıkık dökük değildi ama... bir şey vardı. Havası ağır, duvarları soğuk, kapıları sanki kendi kendine nefes alıyor gibiydi. Ama asıl gariplik, üst kattaki kullanılmayan odadaydı. Ailesi orayı hep kapalı tutuyor, Elif'in girmesini istemiyordu. Bir gece, herkes uyurken Elif, tavandan gelen bir tıkırtıyla uyandı. Tak... tak... tak... Tırnak sesi gibiydi. Tavan arasından geliyordu. İlk başta fare sandı ama ses, gittikçe düzenli bir ritim kazandı. Sanki biri yürüyordu. Ertesi gün annesine sordu: — Üst kattaki odaya neden girmiyoruz? Annesi gözlerini kaçırarak, — Orası dedenin zamanından beri kapalı. Eşyalar var sadece... diye geçiştirdi. Ama o gece... Kapının altından gelen gölge, her şeyi değiştirdi. Elif yatağında yatarken, odasının kapısının önünde bir karaltı belirdi. Hareket etmiyor, ama oradaydı. Ay ışığında net bir insan silueti. Kalbi deli gibi atmaya başladı. Aniden ışıklar söndü. Göz gözü görmüyordu. Gölge kayboldu. Ertesi sabah cesaretini toplayıp üst kata çıktı. Kapı kilitli değildi. Yavaşça itti. Soğuk bir rüzgar yüzüne çarptı. Oda karanlıktı ama içinde eski eşyalar ve yerde eski bir beşik vardı. Beşiğin içine yaklaştığında... bir kâğıt parçası gördü: > "Beni unutmayın. Ben hâlâ buradayım..." Elif titreyerek arkasına döndü. Kapı kapanmıştı. Kilitlendi. Ve o anda... beşiğin kendi kendine sallanmaya başladığını gördü. Arkadan bir ses fısıldadı: > — "Odanı beğendin mi Elif? Artık buradasın..." Ertesi gün, ailesi Elif'i hiçbir yerde bulamadı. Sadece üst kattaki odada, eski beşiğin içinde bir tutam saçı ve üstüne yazılmış bir not buldular: > "Kapıyı açmamanız gerekirdi."