"Sedef," boşluğuma dirsek yiyince bir anda uyandım. kütüphane boşalmış hava kararmıştı. Rana'ya böm böm bakıp kafa salladım. "On birde kapanmıyor mu?"
"On bire çeyrek var!"
Salak salak etrafıma bakıp ayaklandım. "Ne ara ya?" diye homurdanınca Rana gözlerini devirdi. "Sen gece uyumadın değil mi?" Gözlerimi kaçırdım. Evet, uyumamıştım. Çünkü mükemmel(!) ailemle tartışmıştım. Bu yüzden de gece uyuyamamıştım zaten.
"Rana," dedim sesimi sakin tutmaya çalışarak. "Beni bi sal."
"Bunu 'evet' olarak kabul ediyorum."
Başımı iki elimin arasına alınca Rana "Hadi kalk," dedi omzumdan dürterek. "Şurayı kapatalım da evimize gidelim."
"Ah şu alım sınavına geç kalmasaydım," dedim dalgınca. "Bunların hiçbiri olmayacaktı şuan!"
Ben harp okumuştum. Ama bu seneki sınava geç kaldığım için kütüphaneci olarak çalışmaktaydım.
"Kısmet ne diyelim?"
"İnşallah de mesela!" diye çıkıştım. Rana göz devirdi. "İnşallah kazanırsın o zaman Sedef. Hadi kalk da gidelim artık!"
Daha fazla canını sıkmadan toparlandım. Saçlarımı düzeltirken "Eve gitmek istemiyorum, yine olay çıkaracaklar." dedim. Rana dudaklarını büzüp bana baktı. "Bize gel de diyemem ki!"
Omuz silktim. "Olsun, senin düşünmen yeterli." Rana bana arkadan sarılıp ofladı. "Keşke bir şey yapabilsem."
Kütüphaneyi kapattık ve ayrıldık. Otobüs durağına yürümeye başladım. Hava çok soğuk değildi ama yine de hırka gerektiriyordu. Vardığımda durağa oturup otobüsü beklemeye başladım.
Şimdi soruyorsunuz tabii, neden otobüs?
Cevap kısa ve öz: Ailemle aram kötü olduğu için.
Onlara göre saygısızlık yapmıştım. Tabii daraldığımı ve yalnız kalmak istediğimi söylemem saygısızlıksa.
Cebimdeki telefon titredi. Hemen gelen mesaja baktım. Rana'dandı.
Rana: Ben eve geldim. Ya sen?
Gözlerimi devirerek yanıt yazdım.
Sedef: Benim ne yazık ki seninki kadar hoş bir ailem yok :)
Yanıt vermedi. Sadece mesaja bakıp çıktı. Zaten yanıt verse büyük ihtimalle kavga ederdik. O yüzden cevapsız kalmayı yeğlerdim.
Rüzgar arada esip saçlarımı dağıtırken kapüşonumu başıma çektim. Can sıkıntısıyla telefonu açıp lanet otobüsümün nerede olduğuna ve ne zaman geleceğine baktım.
Daha 90 dakikası vardı.
90 dakika...
1 saat 30 dakika...
"Of!" diye sızlandım. Gecenin bir yarısı eve gidersem ne olacağını çok iyi biliyordum ve bu beni hiç memnun edecek türden bir şey değildi. "Seni de senin gibi otobüsü de s***yim ben!" Bağırdığımı fark edince elimle ağzımı kapadım. Tam o sırada durağa siyah bir araç yanaştı.
Yutkundum.
Ya mafyaysa?
Ya az önce ona bağırdım sanmışsa?
Sedef kızım iyi b*k yedik bravo.
Araba durunca birkaç adım geriledim istemsizce. Kalbim korkudan deli gibi atıyordu. Kimdi bu gelen? Bana bir şey mi yapacaktı?
"Sedef Kökçar?"
Sertçe söylemişti ismimi. Bir askere seslenir gibi sert... Ellerim titremeye başladı. Sesimdeki titremeyi önlemeye çalışarak "Benim," dedim. "Sen de benim ecelim misin?"
Sesimde korku falan yoktu. Hatta direkt adama meydan okumuştum az önce! Ona baktım; gözleri turkuazdı, saçlarına kırlar düşmüş o güzelim kumrallığı bozmuştu. Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı.
"Ecelin değilim ama böyle yaparsan-"
"Ne yaparsın?!" diye öne atıldım. "Beni kaçırır, içimi dışıma çıkarır sonra da organlarımı mı satarsın?"
Deli cesareti vardı bende yeminle.
Adam bana bakıp şaşkınca devam etti. "Ben değil de günün birinde biri elbet yapar böyle gidersen."
Ellerimi yumruk yapıp ona baktım. "Ne istiyorsun benden?"
"Bir iyilik," dedi gözlerimin içine bakarak. "Hepimizi rahatlatacak bir iyilik." O an nefesimi tuttum. O da ceketinin iç cebinden bir şey çıkardı. Ne olduğunu anlayamadım çünkü çıkardığı şey siyah bir kumaşa sarılıydı.
"Hediyemi kabul et."
o kumaşa sarılı şey her neyse onu elime verip gitti. Korkuyla atan kalbim ve titreyen sesimle "Hey!" diye atıldım arkasından. "Ne bu? Ne iyiliği? Gitme ne olur!"
Sözümle duraksadı. Boğazını temizleyip "Yalnız kalana dek onu açma." dedi ve arabasına binip gitti. Kimdi bu adam? Bana verdiği bu şey de neyin nesiydi? Ve en önemlisi, tüm bunları yapmak için neden vakitsiz bir anımı seçmişti?