Artık yetti.Yeterince sebebim var.Artık Hakan’ın masasına intihar notu koysam umurunda olmaz.Bir mektup koydum.Masasına.İsim yazmadım.Mektuba hiçbirşey yazmadım. Sadece dışında”Hakan ÇELİK’e” yazıyor.Kendimi feda etmek istiyorum.Değerimi anlasın.Ölürsem öliyim.Aslında bunu istiyorum.Ölmek.Ama onun için.O kız ona birşey yapacak,hissediyorum.Bir karar aldım.O kızı hep takip edeceğim.Yok… Arkadaş olmak isteyeceğim.Bakalım iyi miymiş.En kötü kıyafetlerimi giydim.Yanına gideceğim.Arkadaş olmayı kabul ederse çok iyi biridir.Etmezse kendini beğenmiştir.Hele bir de dalga geçerse…Aman neyse ne işte.Test başlamıştır.Yanına doğru ilerledim.Neyse ki çetesi yok.
—Şey…Merhaba!
—Eee…
—Arkadaş olalım mı?
—Laf soksam anlamıyacak biriyle neden arkadaş olayım?Ders notun kaç? 1göz mü?Hahahhahaa!
Kaşlarımı çatıp yanından ayrıldım.Tahmin etmiştim.Bu kız böyle biriydi.Bu sefer mektupla değil, ağzımla konuşacağım.Hakan’ı uyarmalıyım.
—Hakan!
—Efendim Güneş.
Böyle insanlar lazım.Dalga geçmeden doğru dürüst cevap verdi “efendim”
—Bence bu kız çok da masum değil.Az önce benimle dalga geçti.
—Her insanın kusuru vardır Güneş.Ama o aslında iyi biri.Ön yargılı olmamalısın.
—Pekala.
Bu sefer ağlamadım.Yatağım beyaz.Hakan haklı.Belki peşin hükümlüyümdür?