★Başlagıç★
Odamda sakince otururken aniden yanıp sönen kırmızı ışıklar beni tedirgin etmişti.hızlıca masamdan kalkıp odadan dışarıya çıktım.koridorda toplanmış insanların arasında arkadaşım Yellice'i gördüm."burada noluyo?"dedim diğer insanların arkasında olduğum için öndeki olayı görmeye çalışarak,"hani şu canavar vardı ya o"dedi korkuyla,"Lee Cooper mı?"dedim teyit etme amacıyla,sarı civciv başını onaylar anlamında salladığında öndeki çalışanlara itafen "HASTANIN ETRAFINDA DURMAYIN!HEPİNİZ İŞİNİZE GÜCÜNÜZE BAKIN!!!"diye bağırdım.çalışanlar korkuyla işlerine dönerken Cooper'ı tutan gardiyanlara "odaya götürün"diye emir verdim.olağanüstü güçleri olan bay Cooper benim hastam olarak seçilmişti.az önce üstüme kahve döktüğüm için üstümü değiştirip, psikiyatri odasına doğru ilerledim.neyseki leke görünmeyen bir yerdeydi,düşünsenize lekenin belli olduğunu rezil olurdum.odamın kapısını açarak içeriye girdim ve gardiyanlara çıkmasını söyledim.gardiyanlar odadan çıkınca sandalyeme oturdum."neden onları odadan çıkardın?benden korkmuyor musun?"dedi soğuk ve kaba sesiyle, "hayır,sizden korkmuyorum" ondan korkduğumu nasıl düşünürdü ki? Bende onun gibiyken ondan korkduğumu nasıl düşünürdü ki?"Dosyayı inceledim,bizimle çalıştığınız için size minnettarız,siz ve diğer denekler sayesinde diğer ülkelerden kat ve kat güçlüyüz" dedim daha sonra ekleyerek "ancak sinir hastası olduğunuz için mecburen size bir süre psikolog tedavisine maruz bırakacağız" dedim."bunları zaten söylediler bana bilmediğim birşey söyle"dedi her kelimesi sanki emir verir gibiydi."hava sıcaklığı 32 derece,çinde hava yağmurlu ve şuan kolunuzda bir yılan dövmesi var"dedim kolunu göstererek,kolundaki dövmeye bakıp sakince "bilmediğim bişey de derken bundan bahsetmiyordum" dedi.onu süzerek "o zaman bir dahakine ne dediğinize dikkat edersiniz"dedim.önce dudaklarına bir sırıtış kondu, sonra ise "kendinden emin sevdim"dedi sanki benimle değil kendiyle konuşuyordu.derin bir nefes vererek "konumuza geri dönelim,sinir hastalığınız son evrede bu yüzden size *** ilacını yazıyorum"dedim ve reçeteyi eline tutuşturdum."kriz geçirecek gibi olduğunuzda kullanın"dedim ve masamdan kalktım."bu kadar mı?"dedi ayakta duran vücudumu incelerken,"daha ne olmasını istiyorsunuz?"dedim ters bir şekilde,içimde garip bir his vardı ve bu da beni sinirli yapıyordu.önce biraz sırıttı sonra ise "hiçbir şey dedi" ve gitti...
★****************************************************★
Bay Cooper'ın hastam olmasının üstünden 1 hafta geçmişti.sinir krizleri azalsa da bazen çok şiddetli olabiliyordu. mor,sıfır kol,boyunlu bir bluz ve beyaz mini etek giyerek saçlarımı açık bıraktım. Cooper'in odasına girdiğimde bakışları önce beni sonra kıyafetlerimi buldu."nasılsın" dedim sohbet açmak adına,"her gün aynı şeyi söylemek seni yormuyor mu?" Dedi bıkkınlıkla, "hayır" dedim hemen karşındaki sandalyeye oturarak,bana göz devirerek ayağa kalktı. "Krizler nasıl?" "İdare"dedi gözlerini kaçırarak,yalan söylüyordu."ilaçlarını aldığına emin misin?"dedim davranışlarını inceleyerek,gözlerini kaçırarak "evet" dedi beni başından salmak adına,"ilaçlarını almadığın belli oluyor" dedim ona göz devirerek,burada olmak istemediği,iyileşmek istemediği o kadar belliydi ki,
Koluna iğnesini yaptıktan sonra tekrar karşısına oturup soruların yazılı olduğu defteri elime aldım.bacaklarıma sinirli bir şekilde bakarak "bu kadar açık giyinmek zorunda mısın!?" Dedi zorlukla, önce eteğime ve onun baktığı noktaya yani bacaklarıma baktım.sonra ise gözlerinin içine bakarak "ne giydiğimin sizi ilgilendirdiğini düşünmüyorum" dedim.Cooper sonunda gözlerini bacaklarımdan ayırıp yüzüme baktı." Senin o güzel,muhteşem bacaklarını görmek zorunda değilim!" Dedi daha sonra ne dediğini fark edip " yani çirkin bacaklarını görmek zorunda değilim!" Dedi. " Bakmaya bilirsin o zaman" dedim bazı notlar alarak...
★****************************************************★
Cooper'ın odasından çıkar çıkmaz ofisime yani odama gittim.masamın üstünde bir dosya vardı.sandalyeye oturup dosyayı incelemeye başladım.dosya Park sujin adında bir hastaya aitti.mesleğe yeni başladığım için bu 2.hastam olucaktı,birincisi zaten Cooper'dı.Park sujin 29 yaşında bir polisti,sinir hastası ve tam bir manyakmış,yani dosyada öyle yazıyordu.bu dosyayı bana eski psikoloğu hastayı kabul edersem beni neyin beklediğini bileyim diye hazırlayıp bana göndermişti.Tam 22 psikolog değiştirmiş sujin,tüm psikologlarını delirtmişti.dosyanın en alt köşesinde bu herifi tedavi edemeyeceğimi,bana ağır geleceğini yazmıştı.beni tanımadan böyle bir tanıya varmasının sebebi büyük ihtimalle mesleğe yeni gelmiş olmamdı.o 26 senelik meslek hayatına rağmen bu hastanın üzerinden gelemediği için benimde başa çıkamayacağımı düşünmüştü.halbu ki değil bir sinir hastası bin tanesiyle bile aynı anda başa çıkardım. Ofis müdürünü arayarak hastayı kabul ettiğimi söyledim.zaten bir kaç dakika sonra da hasta odamın önündeydi." Girebilirsin" dediğimde kahve gözlü,siyah gözlüklü,ve kahve saçlarının ucundaki sarılıklarla bir adam içeri girerek karşıma oturdu.yapılı vücudu ve siyah çerçeveli gözlüklerinin ardından bakarken fazlasıyla çekiciydi.bakışları son derece sert ve profesyoneldi.eğer onun polis olduğunu bilmesem net mafya olduğunu düşünürdüm.siyah bir kaslarını ortaya çıkaran bir gömlek giymiş ve üç düğmesini iliklememişti.gömleğin üzerine siyah bir ceket ve altına siyah bir kumaş pantolon giymişti.saçları hem derli toplu,hemde dağınıktı. Eğer erkek peşinde koşan biri olsaydım büyük ihtimalle aşık olmuştum ama neyse ki erkekler ilgimi çekmiyordu. İkimizde birbirimizi incelerken aramızdaki sessizliği ilk o bozdu. "Akşama kadar böyle bakışacak mıyız?" Dedi belli ki bu durumdan sıkılmıştı ama aynı zamanda beni incelemeye devam da ediyordu. "Buyrun şikayetiniz ne?" Dedim bakışlarım tekrar gözlerine gelince, "siz doktor değil psikologsunuz" dedi uzaylıya bakar gibi,biri bu egoist herife psikologluğun da bir çeşit doktorluk olduğunu anlatabilir mi? Az önce söylediğim tüm o övgü dolu sözleri geri alıyorum bu herif gerçekten pisliğin teki!