"Koş!"
Kael'in sesi taş koridorlarda yankılandı.
Hiç düşünmeden peşinden koştum. Nefesim düzensizleşmişti, ciğerlerim yanıyordu ama durmaya cesaret edemiyordum. Arkamızdan gelen ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
"Bizi yakalayacaklar!" diye bağırdım.
"Yakalamalarına izin vermeyeceğim."
Sesinde öyle bir kararlılık vardı ki, istemeden ona inandım.
Koridor gittikçe daralıyor, tavandan kopan taşlar omuzlarımıza düşüyordu. Birkaç dakika önce sıradan bir şarkı yarışmasına geldiğimi sanıyordum. Şimdiyse peşimde kanatlı insanlar vardı.
Bu yaşananların hiçbirine anlam veremiyordum.
Bir anda Kael durdu.
Kolumu tutup beni sertçe duvara çekti.
Tam önümden altın renkli bir ışık geçti.
Patlama sesi kulaklarımı çınlattı.
"Başını eğ!" diye bağırdı.
Refleksle çömeldim.
Karşımızda üç kişi belirmişti.
Siyah takım elbiselerinin yerini beyaz zırhlar almıştı. Sırtlarından çıkan kanatlar koridorun tamamını kaplıyordu.
İçlerinden biri bana baktı.
"Raven Evernight."
Adımı biliyordu.
"Bizimle gelirsen zarar görmeyeceksin."
"Ya gelmezsem?"
Adamın yüzündeki sakin ifade kayboldu.
"O zaman seni zorla götüreceğiz."
Kael önümde durdu.
"Önce beni geçmeniz gerekir."
Adam alaycı bir şekilde gülümsedi.
"Blackwood soyundan geriye sadece sen mi kaldın?"
Kael'in çenesi gerildi.
İlk kez yüzündeki öfkeyi bu kadar net görüyordum.
"Soyadımı ağzına alma."
Avuçlarında siyah alevler belirdi.
Bu alevler alıştığım ateşe benzemiyordu.
Karanlık gibiydi.
Yaşıyor gibiydi.
Bir anda kendilerini koridorun ortasına attılar.
Altın ışık ile siyah alev çarpışınca bütün bina sarsıldı.
Kael bana bakmadan konuştu.
"Koş!"
"Ya sen?"
"Git!"
Yerimde kalakaldım.
Onu orada bırakamazdım.
"Neden hâlâ bekliyorsun?" diye bağırdı.
"Deli misin sen?"
"Belki."
Bir anlığına bana baktı.
O sert yüzünde ilk kez küçücük bir tebessüm oluştu.
"Ama ölmeni istemeyecek kadar akıllıyım."
Kalbim anlamsız bir şekilde hızlandı.
Tam o sırada meleklerden biri Kael'in omzuna ışık mızrağını savurdu.
Kael son anda geri çekildi.
Koridorun duvarı parçalandı.
Toz bulutunun arasından onun elini tuttum.
"Birlikte gidiyoruz."
Şaşkınlıkla bana baktı.
"Raven..."
"Sus ve koş."
Bu kez onu ben sürüklüyordum.
Koridorun sonunda paslı bir demir kapı vardı.
Kapının üzerinde garip semboller parlıyordu.
Kael cebinden siyah bir kolye çıkardı.
Kolye kapıya yaklaşınca semboller mavi renkte ışıldamaya başladı.
Derin bir gürültüyle kapı açıldı.
İçeriden soğuk bir rüzgâr yüzüme çarptı.
Burası mağaraya benziyordu.
Ama mağara olması mümkün değildi.
Tavanında binlerce mavi kristal parlıyordu.
Sanki gökyüzündeki yıldızlar yerin altına taşınmıştı.
Aşağıda devasa bir şehir uzanıyordu.
Taş evler…
Dar sokaklar…
Yanan meşaleler…
Uzakta yükselen siyah bir saray…
Hayranlıkla etrafı izledim.
"Burası..."
Kael kapıyı arkasından kapattı.
"Burası insanlar tarafından bilinmeyen son şehir."
"Kimler yaşıyor burada?"
Birkaç saniye sustu.
"Biz."
"Biz derken?"
"Bana canavar diyen herkes."
Sesinde acı vardı.
İlk kez onu gerçekten tanımadığımı fark ettim.
Yukarıdaki dünyada bize anlatılan hikâyeler geldi aklıma.
Şeytan soyundan gelenler acımasızdı.
Kalpsizdi.
Öldürmekten hoşlanırlardı.
Ama önümde duran adam, az önce kendi hayatını riske atarak beni kurtarmıştı.
Bu nasıl mümkün olabilirdi?
"Düşündüğün gibi değiliz."
Şaşkınlıkla başımı kaldırdım.
"Düşündüğümü nereden biliyorsun?"
"Gözlerinden."
Sinirlenerek kollarımı bağladım.
"O kadar mı belli oluyor?"
"Dünyanın en kötü yalancısısın."
İstemsizce gözlerimi devirdim.
"Sen de dünyanın en kaba insanısın."
Kael hafifçe güldü.
İlk kez…
Gerçekten güldü.
Tam o anda şehrin ortasında bulunan dev çan çalmaya başladı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez...
Kael'in yüzündeki gülümseme anında silindi.
"Hayır..."
"Neler oluyor?"
Bana baktı.
Bu kez gözlerinde korku vardı.
"Bizi buldular."
Uzakta, mağaranın girişinden altın renkli bir ışık yükselmeye başladı.
Melekler…
Yeraltı şehrine kadar gelmişti.