Damla’nın çadırı, gece yarısına dek hazırlıklarla doldu. Ortaya eski sembollerle çizilmiş bir çember yapıldı. Çemberin dört yönüne dört farklı elementin temsilcileri yerleştirildi: toprak, su, ateş ve hava. Her biri, Beren’in bir parçasını temsil ediyordu.Damla, kitapta yazılı olan kadim sözleri fısıldarken Beren, çemberin tam ortasında diz çökmüş, ellerini kalbine götürmüştü. Gözlerini kapattığında karanlığın içindeki bağları hissetti. Kalın zincirler gibi ruhuna sarılmış, Kerem, Almina, Aylin, Emre ve Can'ı hâlâ ona bağlı tutuyordu.
Damla bir anda sesini yükseltti:
“Geçmişin acısından doğan bağlar, şimdi çözülüyor!Ya özgürlük doğacak ya da karanlık seni yutacak!”
Beren bir çığlık attı. Göğsünden siyah bir duman yükseldi. Karanlık bir kapı açıldı çemberin ortasında ve o zincirler birer birer çözülmeye başladı.
Karanlık çember dağılırken, beşi birden çadırın ortasında yeniden hayata döner. Gözleri alışık olmadığı ışığa kısılmış, yüzleri değişmemiştir ama içlerinde karanlığın izleri hâlâ hissedilir.
Beren: (gülümseyerek, alayla)“Wow… Bunca zaman nasıl değişmediniz siz böyle?”
Emre: (kısa bir gülüşle)“Bir de dalga mı geçiyorsun?”
Beren: (omuz silkerek)“Sizi o karanlığın içine atıp hayatımı yaşayacağımı sandım... ama demek ki hâlâ peşimi bırakmadınız.”
Kerem: (kollarını kavuşturur, alaycı bir tonla)“Küçük vampir’imiz... Alışabildin mi bu yeni hayata?”
Beren: (şaşkın, kaşlarını çatar)“Ne diyorsun sen?”
Kerem: (gülerek)“Nasıl yani… Filiz’in hâlâ yaşadığını bilmiyor musun?”Beren’in yüzü donar. O an Emre sessizce öne çıkar.
Emre:“Onu Lidere götürdük, ve karanlığın içine hapisetik"
Beren: (gözleri büyür, sesi yükselir)“NE YAPTINIZ?! Onu onların eline verdiniz?!
Almina, Aylin, Kerem ve Can şok içinde Emre’ye döner.Aylin: (sertçe)“Bu kısmı bize neden söylemedin?!”
Kerem:“Bizi oradan çıkarırsan… biz de sana yardım ederiz. Filiz’i geri almak için.”
Almina:“Ne gerekiyorsa yaparız. Ama önce bağımızı kesmeliyiz. Kendi seçimimizle.”
Beren: (dudaklarını sıkar, başını sallar) “Anlaştık. Ama unutmayın… bu, dönüşü olmayan bir yol.”