BÖLÜM 1:
Yok muydu benden başka bu görevi yapacak biri? Ama yok… Bu görevi vakıf için yapmak zorundaydım. Her şey vakfımızın geleceği için, her şey planlarımız için bu göreve bağlıydı.
“Hadi kızım… Güveniyorum sana. Bunca görevi atlattın, hepsinin üstesinden geldin. Bunu da yapacaksın.”
Görevimin ne olduğunu hâlâ bilmiyordum. Derken Elias aradı:
“Lara, acil yardıma ihtiyacımız var. Bu görev çok önemli ve bunu yapabilecek tek kişi sensin. Noctis düşman vakfında çok gizli dosyalar var. Onları alman gerekiyor. Gizlice sızıp tüm güvenlik kameralarını hacklemen ve lazerleri devre dışı bırakman lazım. Bu işi ancak sen başarabilirsin. Bir de… Noctis Vakfı’nda Adriana var. Çok dikkat et; tüm operasyonların başında o bulunuyor.”
Kahretsin. Evet, vakfım için önceki görevleri mükemmel tamamlamıştım. Ama bu görev farklıydı. Noctis Vakfı’ndaki belgeleri almak… aşırı zordu. Yapacağım en küçük hata her şeyi mahvedebilirdi. Ve Adriana’ya yakalanırsam… işim biterdi.
Hazırlanıp vakfa doğru yola çıktım. Kılık değiştirip içeri girmeyi başardım. Şimdi tüm sistemleri devre dışı bırakmam gerekiyordu. İnanmak istemiyorum ama bunun için dört saat uğraştım. Her şey dikkat ve strateji gerektiriyordu.
Kapıları açtım. Koridorlarda dolaşıp danışman kılığında çalışanlarla konuştum. Sistem şifrelerini de almayı başardım. Ancak bir koruma beni fark etti ve sorguladı. Görevde hata istemiyordum. Adamı bayıltıp uzaklaştım. Ardından iki koruma daha önüme çıktı; birini bıçaklayarak, diğerini susturucuyla etkisiz hâle getirdim.
Ama ben bir şeyi unutmuştum…
Noctis Vakfı'nın güvenlik ve operasyonlardan sorumlu baş analisti Adriana, güvenlik sistemlerini devre dışı bırakırken şüpheli davranışlarımı fark etmişti.
Kaldığımız yerden devam edelim.
Koridorları temizledikten sonra belgeleri bulmak için ilerledim. Ve sonunda… belgelerin olduğu odayı buldum. Işıkları kapatıp içeri süzüldüm. Birkaç dosyayı alırken arkamda bir tıklama sesi duydum. Biri bana silah doğrultmuştu.
“Kahretsin…” fısıldadım. “Bu görev bu kadar kolay bitemezdi.”
Tanımadığım adamla dövüşmeye başladım. Başta benden zayıf olduğunu düşündüm ama yanılmışım. O da en az benim kadar hızlı ve güçlüydü. Kaçmam gerektiğini anladım ve geri çekildim.
Ve o anda fark ettim…
Bu adam, Elias’ın bahsettiği kişiydi. Benim seviyemde bir rakip. Kahretsin.
Belgeleri almak zorundaydım. Ne olursa olsun.
Adriana ise olayları izliyordu. “Bu kadın kim? Nasıl bu kadar iyi dövüşüyor?” diye kendi kendine sormaya başlamıştı. Onun yüzünden en kritik belgeleri alamamıştım. En büyük engelim oydu. O, benim yok etmem gereken düşmandı.
Ama inat ettim.
Ben, Lara…
İstersem yaparım. Vakıf için.
Ertesi gün Elias tekrar aradı:
“Lara, yeni görevin var. Noctis’ten öğrendiklerin yetmez. Asıl belgeler Kardelen Vakfı’nda. Oraya sızman gerek. Eric güvenlik ve personelden sorumlu, dikkatli ol.”
Yeni danışman kimliğimle Kardelen Vakfı’na girdim. Belgeleri bulmak için araştırmalara başladım.
Ve kahretsin…
Adriana buradaydı.
Adriana, benim ne kadar tehlikeli olduğumu anlamıştı. Bu kez beni öldürmek istiyordu. Koridorda çatışma başladı.
“Senin işini bitireceğim, Adriana!” dedim.
“Dene bakalım!” diye karşılık verdi.
Birbirimize silah doğrulttuk. Koridorda sıkıştık. Tam ateş edecekken arkadan bir grup çıktı: Red Division.
Saldırılar yüzünden Adriana ile birlikte kaçmak zorunda kaldım. Yani… Adriana beni kurtarmış oldu.
“Neden beni kurtardın?” diye sordum.
“Çünkü seni ben öldürmeden biri öldüremez,” dedi alaycı bir gülümsemeyle.
“Beni öldürmek? Sen daha kim olduğumu bile bilmiyorsun,” dedim.
Adriana sinirlendi.
“Öğrenmeme gerek yok. Senin gibileri uzaktan tanırım.”
Başımı eğip fısıldadım:
“Bir şeyi karıştırıyorsun.”
Kaşını kaldırdı.
“Ben kaçmam.”
Elimi hareket ettirip duman kapsülünü patlattım. Gri sis koridoru doldurdu. Korumalar bağırmaya başladı:
“GÖRÜŞ YOK! KAÇIYOR!”
Adriana ayağa kalktı ama ben çoktan ortadan kaybolmuştum. Ona son bir bakış attım:
“Beni öldürebileceğini sanıyorsun? Çok komik.”
Adriana dişlerini sıktı.
“Bu iş bitmedi!”
Ben gülerek cevap verdim:
“Bitmedi. Daha yeni başlıyor.”
BÖLÜM SONU UMARIM SEVMİŞSİNİZDİR