9.12.2002
Gecenin bir vakti dolunayın aydınlattığı yolda anne ve kızı koşuyorlardı .Küçük kız etrafına korku dolu bakışlar atıyordu . Annesi çalıştığı iş yerinden kaçmıştı , neden kaçmıştı, anlamıyordu. Ve koştukları orman yolunda karşılarına birden bir avcı çıktı. Annesi birden durdu . Adam onlara şaşkın bir şekilde baktı Annesi nefes nefese "lü-lütfen bize yardım edin bizi öldürecekler ne olur yardım edin, yardım edin" dedi yaşadığı olayın etkisinde kalmış bir şekilde. Adam geriye doğru adımlar attı ve hiçbir cevap vermedi. annesi hâlâ ondan yardım istiyordu , Adam ileriye doğru baktı elinde silah olan adamların yaklaştığını gördü , anne ve kıza baktı ve koşmaya başladı. Başkalarını kurtarmak isterken canından olmak istemiyordu . Küçük kız koşan adama baktı. Yıllar sonra onu arayacağını bilmeden.Bu gün küçük kızın milatı olacaktı, asla unutmayacak ama tam bir şekilde hatırlayamayacaktı. Küçük kız annesine baktı ve " anne neden kaçıyoruz, bu adamlar ne yapacak bize kötü birşey mi yaptım söz asla yaramazlık yapmayacağım . " dedi Annesi kızına baktı , son defa çünkü biliyordu.Yaşatmayacaklardı,yaşayamadığı hayatı... Annesi " kızım seni seviyorum . Hep güçlü dur tamam mı? , sana asla zarar vermelerine izin verme güçlü ol yada öyle davran söz mü ? " dedi Küçük kız " söz," dedi. Annesi " kaç kızım, bir yere saklan hemen şimdi " dedi Küçük kız " anne olmaz seni bırakmam, sende gel " dedi ağlayarak . Annesi " şimdi git , seninle gidem kızım lütfen " dedi Küçük kız kafasını salladı ve koşarak ormana girdi bir ağaç kütüğüne doğru ilerledi ve saklandı. Bir süre sonra annesinin çığlıkları ormanda yankılandı. O gün duymaması geren bir çok şey duydu. Çığlıklar kesildi ama onun kulaklarında yıllarca yankılandı ...
*
9.12.2010
Küçük kızın günlüğünden ;
Sevgili günlük bugün tam sekiz yıl oldu. Ben güçlü durdum anneme verdiğim sözü tuttum ve tutmaya devam edeceğim. O günden aklımda kalanlar puslu, hatırlamıyorum ama asla unutmuyorum . O günde sonra yetimhane de büyüdüm dokuz yaşımda bir aileye verildim bu gün bana bir günlük aldılar yazarsam geçer dediler inanmıyorum... yaşadıklarımı yazacak gücüm yok yada unutturacak ... intikam duygusu içimi kemiriyor içimden kendime verdigim bir söz , bir gün olmayan adalet ben olacaktım o gün bütün kötüler korkmalıydı hepsi olması gereken yerde cehennem de olacaktı ve ben bu günden itibaren bunu için yaşayacağım kafam da susmayan sesler var nasıl susturacağımı bilmiyorum yazdıkça aklıma gelen birçok soru ,anı , sesler kafam dağınık yazarken bile ne yazdığımı bilmiyorum . Kısacası yaşayan bir ölüyüm ve öleceğim günü bekliyorum ...