Sadece kalp atışları duyuluyordu. Derin bir sessizlik, her şeyin sarmaladığı bir an… Gecenin karanlığı, etraflarındaki her şeyi yutmuştu, ancak aralarındaki mesafe, her şeyin önündeydi.O an, dünyadan uzaklardı. Bir adım daha yakınlaştılar. O kadar yakınlardı ki, nefeslerini hissedebiliyordu.Gözleri, karanlıkta kaybolmuştu, ama elleri birbirine dokunduğunda kalp atışları daha hızlı, daha belirgindi.O an, bir adım daha attılar. Gözleri, birbirine kilitlenmişti. Söylenecek bir şey yoktu. Sadece bu an vardı.Karanlıkta birbirlerinin varlığını hissettiler. Bir an, sadece birbirlerinin nefesini duyuyorlardı.Sonra dudakları birbirine değdi, ama hiç kimse görmedi. Bir öpücük kadar yakın, ama karanlık kadar gizli…Ve o an, hiç olmamış gibi hızla kayboldu.
